Karykaturalny wizerunek Wilhelma II w europejskiej i polskiej prasie satyrycznej w latach 1888–1914 - Rydz, Romuald (Śmiech, humor, satyra, 2024)
Druga połowa XIX stulecia była w Europie okresem gwałtownego rozwoju prasy satyrycznej, która szybko stała się ważnym narzędziem kształtowania opinii publicznej. Wraz z rozwojem technologii drukarskich jedną z głównych form oddziaływania tego rodzaju pism stały się rysunki satyryczne – karykatury. Dzięki wykorzystaniu humoru, jaki niosły ze sobą tego rodzaju wytwory wydawcy periodyków satyrycznych mogli ze swymi przekazami dotrzeć do znacznie szerszego grona czytelników niż było to wcześniej. Na popularność prasy satyrycznej wpłynęła też tematyka jaka była poruszana przez twórców karykatur. Choć początkowo sięgali głównie po treści obyczajowe, to z biegiem czasu ważne okazały się dla nich zagadnienia polityczne. W szczególności karykaturzyści zajęli się przedstawianiem w krzywym zwierciadle osób zaangażowanych w walkę i sprawowanie władzy. Z tego powodu przedmiotem ich zainteresowania okazali się stojący na czele państw monarchowie. Wśród władców europejskich wyjątkowe emocje satyryków budził, od początku swego panowania, cesarz Niemiec Wilhelm II. Ze względu na swoje cechy charakteru, styl sprawowania rządów oraz imperialne ambicje stał się bohaterem licznych karykatur drukowanych w Europie i Ameryce Północnej. Także polskie pisma satyryczne poświęcały mu sporo uwagi. Wiele z nich publikowało karykatury Wilhelma, które inspirowane były jego działaniami na arenie międzynarodowej. Jednak tym, co wyróżniało polskich karykaturzystów na tle europejskim było wykorzystanie przez nich wątków związanych z polityką niemiecką wobec polskiej społeczności w zaborze pruskim. W efekcie karykatury Wilhelma i poświęcone mu publikacje satyryczne przyczyniły się do utwierdzenia jego wizerunku jako osoby odpowiedzialnej za działania germanizacyjne i problemy Polaków na początku XX w.