Od bezkrólewia (1382) do rządów Jadwigi i Władysława Jagiełły. Z dziejów awansu społecznego szlachty łęczyckiej w XIV–XV wieku - Ćwikła, Łukasz (Społeczne skutki wojen, 2024)
W niniejszym artykule prześledzono kariery wybranych rodzin szlacheckich, których przedstawiciele zaktywizowali się w okresie bezkrólewia po śmierci Ludwika Węgierskiego (1382). Reprezentowali oni rody Doliwów, Jastrzębców, Junoszów oraz Sulimów. Sytuacja w Królestwie Polskim była napięta, bowiem społeczeństwo polskie podzieliło się na dwa obozy, które forsowały odmienne koncepcje obsady polskiego tronu. Ścierały się ze sobą opcje andegaweńska oraz piastowska. Niejako w centrum tych wydarzeń – ze względu na swoje położenie – znalazły się również ziemie łęczycka i sieradzka. W końcowej fazie konfliktu Siemowit IV zdecydował się zająć Łęczyckie, a napadu na stołeczną Łęczycę dokonał oddział dowodzony przez Bartosza z Odolanowa – wojewódzkie miasto zostało spustoszone i spalone. Zaangażowanie miejscowej szlachty w bieżące wydarzenia polityczne przyniosło jej w niedalekiej przyszłości wymierne korzyści, gdyż do tej pory nie odgrywała ona wiodącej roli politycznej. Czas zawieruchy wojennej i skomplikowana w owym czasie sytuacja prawno-polityczna ziemi łęczyckiej doprowadziły ostatecznie do objęcia przez nią urzędów (wielu otrzymało swoje pierwsze godności ziemskie jeszcze za życia Jadwigi) i w konsekwencji przyniosły awans społeczny, z którego czerpały także kolejne pokolenia. Kluczowa w awansie była naturalnie polityka Władysława Jagiełły, który pozyskiwał kolejnych stronników poprzez rozdawanie urzędów. W artykule podjęto również próbę identyfikacji przypuszczalnych stronników Siemowita IV wśród łęczyckiej szlachty, wskazując na Junoszów z Orłowa, którzy wywodzili się z Mazowsza Siemowitów.