Armia czechosłowacka i jej oddziały rowerowe w latach 1918–1939 - Hubený, David; Kruglova, Nadezda (Przed bitwą, 2023)
Pod koniec XIX w. rozwój kolarstwa przyciągnął uwagę rozwiniętych armii, które szybko zdały sobie sprawę z zalet wynikających z szybkości poruszania się piechoty oraz możliwości pozostawienia rowerów bez opieki, w przeciwieństwie do np. kawalerii, gdzie część szeregowych przydzielano do zajmowania się końmi. Opieka nad rowerami okazała się znacznie łatwiejsza i tańsza niż w przypadku drogich zwierząt. Armia czechosłowacka używała formacji rowerowych od samego początku. Oddziały rowerowe działały np. na terenie Rusi Podkarpackiej. Każdy batalion graniczny miał własną kompanię rowerzystów. Na początku lat trzydziestych pojawiło się kilka opracowań dotyczących jednostek rowerowych, a wkrótce potem do brygad kawalerii dołączyły cztery bataliony rowerowe. W 1937 r. dodano piąty batalion. Jednostki te były uważane za jedne z najlepiej wyszkolonych i wchodziły w skład dywizji szybkich. W 1938 r. bataliony rowerowe brały udział w tłumieniu powstania Konrada Henleina, a na terenie Rusi Podkarpackiej pacyfikowały działalność polskich i węgierskich grup dywersyjnych. W artykule skupiono się na rozwoju czechosłowackich jednostek rowerowych (przede wszystkim na przykładzie 1 batalionu rowerowego) oraz na poglądach przedstawicieli armii czechosłowackiej na ich wykorzystanie. Autorzy artykułu zwrócą również uwagę na informacje o jednostkach rowerowych publikowane w specjalistycznych międzywojennych czasopismach wojskowych  „Wychowanie Wojskowe” („Vojenská Výchova”) a przede wszystkim w „Wojenny Horyzont” („Vojenské Rozhledy”). W opracowaniu wykorzystane zostaną materiały archiwalne znajdujące się w zasobach Centralnego Archiwum Wojskowego – Wojskowego Archiwum Historycznego w Pradze (Vojenský ústřední archiv – Vojenský historický archiv).