Porządek dobroczynności w etyce Tomasza z Akwinu - Galewicz, Włodzimierz (Practica et Speculativa: Studies Offered to Professor Andrzej M. Kaniowski, 2022)
Przedmiotem tego tekstu jest porządek obowiązków dobroczynności, czy też czynienia dobra, w etyce Tomasza z Akwinu. Po krótkim wyjaśnieniu, co u autora Summy teologii znaczy sama „dobroczynność” (beneficentia), zaliczam wstępnie jego koncepcję obowiązków czynienia dobra, czy też świadczenia przysług innym ludziom, do pewnego typu teorii dobroczynności, który nazywam pluralizmem kryteriologicznym. Jako innych reprezentantów tego rodzaju teorii, których idee wywarły największy wpływ na koncepcję Tomasza z Akwinu, biorę pod uwagę Arystotelesa oraz Cycerona. Odwołując się do wybranych wypowiedzi tych trzech filozofów wyróżniam główne zasady priorytetyzacji, na podstawie których w obrębie kryteriologicznego pluralizmu ustala się kolejność czy też względną rangę obowiązków dobroczynności. Pośród tych preferencyjnych zasad wyróżniam ogólniejsze reguły – regułę większego zobowiązania, ściślejszego związku, większej potrzeby czy też większego pożytku i większej wartości – a także podporządkowane im bardziej szczegółowe kryteria. W drugiej, najobszerniejszej części tego tekstu staram się pokazać, w jaki sposób wyróżnione reguły i kryteria priorytetyzacji są interpretowane i stosowane przez Tomasza z Akwinu. Na koniec odnoszę się do stanowiska, jakie zajmuje on w kwestii nieuniknionych konfliktów tych zasad i możliwości ich rozwiązywania.*Poniższy tekst wiąże się z moim projektem badawczym „Obowiązek czynienia dobra w etyce Tomasza z Akwinu – nowy przekład i krytyczna edycja traktatu De caritate”, finansowanym przez MNISW w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki w wyniku konkursu Uniwersalia 2.2.