Hiponimizacja polskich ekwiwalentów greckich leksemów z pola semantycznego DZIECKO w Nowym Testamencie Biblii Jakuba Wujka (1599) - Lisowski, Tomasz (Filologia jako porządkowanie chaosu: Studia nad językiem i tekstem. Ad honorem Professoris Marci Cybulski, 2018)
W Nowym Testamencie Biblii Jakuba Wujka (1599) nieuzasadnionej kontekstowo hiponimizacji podlegają niektóre ekwiwalenty ambiwalentnych pod względem płci greckich leksemów z pola semantycznego DZIECKO: παιδίον, παίς, τεκνίον, τέκνον. Ich polskimi ekwiwalentami są wskazujące na płeć leksemy: chłopię, pacholę, syn, synaczek, synowski. Taka hiponimizacja prowadzi do maskulinizacji oryginalnego greckiego przekazu biblijnego, odzwierciedlającej ówczesny system wartości i usprawiedliwionej względami filologicznymi (oddziaływanie wzorca łacińskiej Wulgaty). Jej jaskrawym przykładem jest wyrażenie synowie boży, ekwiwalent greckiego wyrażenia τέκνα τοῦ Θεοῦ. Podobny stan rzeczy panuje w Nowym Testamencie Biblii brzeskiej (1563) oraz w większości przypadków w Nowym Testamencie w przekładzie Jakuba Wujka (1593). Natomiast w Nowym Testamencie Biblii gdańskiej (1632) jej tłumacz, Daniel Mikołajewski w większości przypadków wprowadza wyrażenia dziatki boże, dzieci boże, dzieci miłe, naśladowcy boży, które semantycznie są bliższe sensowi oryginału.