Społeczne skutki emigracji Polaków oraz ich wkład w odbudowę Francji po pierwszej wojnie światowej - Ambrochowicz-Gajownik, Anna (Społeczne skutki wojen, 2024)
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie roli emigracji polskiej, jaką odegrała w procesie odbudowy gospodarki francuskiej tuż po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Północno-wschodnie departamenty Francji, które były najbardziej wartościowe, zostały zniszczone. Dopiero w 1924 r. udało się odbudować francuską gospodarkę przemysłową. Do 1 maja 1920 r. Francja udrożniła infrastrukturę nakładem 10 mld fr.fr. Natomiast odradzające się państwo polskie, borykające się z problemami na wielu płaszczyznach, w pierwszym rzędzie musiało zostać scalone. Owa sytuacja stwarzała dogodne warunki, aby umożliwić Polakom masową emigracją do Francji. Emigracja miała charakter wybitnie ekonomiczny. Najwięcej Polaków wyemigrowało z województw najbardziej uprzemysłowionych, w których było duże przeludnienie, oraz tzw. Westfalaków. Początkowo kierowano polskich robotników do odbudowy terenów zniszczonych (Administration des Régions Libérées), a później do górnictwa, rolnictwa i innych gałęzi przemysłu. Od grudnia 1919 r. do maja 1920 r. przybyło do Francji ponad 13 000 Polaków. Natomiast już w 1921 r. podawano, że francuskie kopalnie sprowadzają co miesiąc około tysiąca emigrantów. Z biegiem czasu polska emigracja liczyła około pół miliona osób. Masowa emigracja do Francji przyczyniła się do zainicjowania i rozwinięcia życia społeczno-kulturalnego i oświatowego, tworząc diasporę.