Kreatywność językowa w ujęciu przedmiotowym

Artykuł dotyczy pojęcia kreatywności językowej, za którym kryje się współcześnie wiele znaczeń i badawczych intuicji. Może ono wskazywać: a) dynamiczny proces tworzenia nieskończonej liczby wypowiedzi na podstawie skończonej liczby znaków językowych i reguł gramatycznych; b) jednostki, konstrukcje językowo-tekstowe, które są nowe lub oryginalne; c) umiejętność tworzenia wypowiedzi artystycznych i użytkowych oraz wytwory takich procesów (idzie więc o ogół czynności, które podejmowane są w ramach tzw. creative writing); d) językowy obraz świat kreowany przez odbiorcę, performatywność konstrukcji językowych; tworzenie świata przedstawionego (a więc zjawiska, które wiążą się z językiem, znajdują jednak wyraz przede wszystkim w sferze mentalnej); e) naruszenie normy (użycie ironiczne).

W związku z tym rodzi się pytanie, jak pojmować nowość czy oryginalność, odnosząc obie te kategorie do złożonej i niezwykle zróżnicowanej materii językowej? Jeśli wyrażamy pogląd, że jakiś tekst bądź jakiś zabieg językowy jest nowy lub oryginalny – co konkretnie uznajemy za podstawę porównania? Niniejsza praca stanowić ma próbę wskazania kilku badawczych ścieżek, które można wyprowadzić z różnych sposobów rozumienia pojęcia.