Kobieca fizjologia w dramacie "Krzywicka/Krew" Julii Holewińskiej

Ciało kobiety w polskiej kulturze wciąż postrzegane jest w sposób niejednoznaczny. Z jednej strony mamy do czynienia z erotyzacją czy seksualizacją kobiecych wizerunków. Kobieta ma stanowić atrakcyjny obiekt pożądania i spełniać przy tym szereg wymogów dotyczących jej wyglądu, charakteru czy trybu życia. Z drugiej strony słychać, że rozmawia się tylko o tym, co jest w pewien sposób wygodne i estetyczne. Jest to związane z wielowiekowym prowadzeniem narracji z męskiego punktu widzenia i postrzeganiem rzeczywistości przez pryzmat cech czy sfer życia powszechnie łączonych ze światem mężczyzn.
Swoistego rodzaju przełomem w polskiej dramaturgii współczesnej jest Krzywicka/Krew Julii Holewińskiej. Autorka na bazie biografii Ireny Krzywickiej, pisarki i popularyzatorki świadomego macierzyństwa, antykoncepcji i edukacji seksualnej, stworzyła kobiecy wielogłos, który odkrywa przed wszystkimi kobiecą intymność wiążącą się z różnymi rodzajami krwi czy przeobrażeniami ciała. Dramatopisarka nie opowiada historii Krzywickiej wprost – główną bohaterkę można rozpoznać w rozterkach kobiecych postaci, wydarzeniach z ich życia. Tym samym utwór silnie wpisuje się w nurt herstoryczny. To perspektywa kobiet jest tutaj na głównym planie – rola w społeczeństwie, postrzeganie własnego ciała, własnej seksualności, poczucie wartości. Same mówią o kwestiach sprzęgniętych z ich płcią.
Dramat Holewińskiej i jego realizacje (Teatr Modrzejewskiej w Legnicy oraz Teatr Horzycy w Toruniu) są komentarzem do istotnego problemu społecznego – tabuizowania m.in. procesów fizjologicznych zachodzących w ciele kobiety, a zarazem oddają głos kobietom, by mogły mówić o sobie bez mężczyzn jako pośredników. Dlatego istotne jest wyszczególnienie Krzywickiej/Krwi wśród współczesnych dramatów.