Nazwy Niedzieli Palmowej w tradycji Kościoła zachodniego

Przedmiotem analizy w niniejszym artykule są nazwy szóstej niedzieli Wielkiego Postu (Niedzieli Palmowej), które funkcjonowały na przestrzeni wieków w oficjalnym języku kościelnym. Analizy ograniczają się w zasadzie do nazw łacińskich. Sposoby identyfikacji tej niedzieli w językach wernakularnych są przytaczane tylko w wyjątkowych przypadkach. Przy ustalaniu motywacji poszczególnych nazw korzystam ze świadectwa bezpośredniego, jakim jest anonimowy tekst Sermones dominicales IV. In Dominica Palmarum, który pochodzi z wczesnego średniowiecza. Prowadzone badania pokazują, że nazwy niedzieli motywowane były w różnych obszarach semantycznych. Były one związane bądź to bezpośrednio z wydarzeniami ewangelicznymi, bądź z kultem, praktykami pokutnymi, obrzędami chrztu oraz interpretacją teologiczną samego święta. W każdym z tych obszarów zostają uwypuklone pewne elementy, które stanowią bezpośrednią motywację danej nazwy, nadają jej właściwy sens. Elementy te mają zawsze charakter konkretny. Są to przedmioty (np. palma, gałęzie drzew), np. Dominica Palmarum, osoby (np. pokutujący, oczekujący na chrzest), np. Dominica Reconciliationem oraz czynności związane z daną sytuacją (np. śpiew, mycie głowy), np. Dominica Capitilavii. Taki sposób kategoryzacji dowodzi, że dokonywana była ona z perspektywy potocznej. Wyjątek pod tym względem stanowią tylko nazwy typu Niedziela Męki Pańskiej, które swoim zasięgiem obejmują całe wydarzenie, a nie jego wyodrębniony element. Są one jednak wytworem myśli teologicznej.