Realizacja cech stylu urzędowo-prawnego w Kodeksie prawa kanonicznego (wybrane zagadnienia)

Przedmiotem analizy jest w artykule Kodeks prawa kanonicznego (z roku 1987). W dokumencie tym zostały zrealizowane zasadniczo wszystkie cechy stylu urzędowo-prawnego, a także ich wykładniki znane z komunikacji świeckiej. Dokument wyróżnia się specjalną kompozycją, a więc podziałem na segmenty, sposobami nazywania segmentów oraz ich układami. Standaryzacja jako cecha stylowa zyskuje ponadto wykładniki realizowane w skali mikro, a więc przede wszystkim formuły nawigacyjne, służące spójności wypowiedzi, ale też będące przejawem dążenia do precyzji. Za wykładniki owej cechy z kolei autorka uznaje formuły określające zakres norm, a także uściślające treść przepisów. Najważniejszym sposobem precyzowania treści pojęć (terminów) prawnych są jednak definicje legalne. Kodeks prawa kanonicznego zawiera kilka schematów takich definicji, przez co wzmacnia się w nim i uwyraźnia szablonowość wysłowienia. Zgodne z prawnym standardem są także sposoby formułowania dyrektyw, które stają się wykładnikami bezosobowości jako cechy stylu urzędowego. W treści norm zawierają się natomiast przejawy interferencji ze stylem religijnym. Występując w relacjach komplementarnych, wspomniane cechy współtworzą zbiór wyznaczników stylu gatunku wypowiedzi prawnej, jaką jest kodeks.