Orły – nie sępy; zwłoki – nie padlina. Uwagi na marginesie wersetów Mt 24,28 i Łk 17,37

Dopiero na przestrzeni XX wieku polscy tłumacze Ewangelii dali się wciągnąć w pułapkę następującej analogii etymologicznej: Kluczowy dla wersetu Mt 24,28 grecki wyraz τσ πτωµα (to ptõma) pochodzi od wyrazu πτπτω (piptõ) = padać, zatem w polskich przekładach Ewangelii zaczęto go oddawać wyrazem „padlina”. A przecież we wszystkich pozostałych przypadkach wyraz ten w Nowym Testamencie zawsze i bez wyjątku określa ciało kogoś nieżyjącego, a w Mk 15,45 nawet ciało samego Zbawiciela. Zatem niewątpliwie wyraz ten nie budzi w nowotestamentalnej grece nawet cienia tych emocjonalnie negatywnych odczuć, jakie w języku polskim związane są z wyrazem „padlina”. 

Jeśli idzie o bardziej wieloznaczny wyraz τσ σωμα  (to sõma), w Łukaszowej wersji logionu jest on na pewno synonimem τσ πτωµα, czyli określa ciało kogoś nieżyjącego. Toteż ciężkim błędem jest oddawać go wyrazem „padlina”, zwłaszcza że w Nowym Testamencie wyraz ten aż dwanaście razy określa ciało ukrzyżowanego Jezusa. 

Jako pierwszy Marcin Luter zdecydował się oba te terminy oddać w tłumaczeniu wspomnianych wersetów wyrazem nasyconym emocją negatywną,. Za przykładem Lutra poszły niektóre inne przekłady protestanckie, również polskie. 

W artykule przypomniano ponadto – zachowane w języku greckim! – spostrzeżenie Orygenesa, żeby nie przeoczyć właśnie tego szczegółu, że w naszym logionie mówi się o orłach, a nie o sępach.  

Niestety, fałszywa decyzja translatorska, którą tu krytykuję, owocuje niemal gruntownym zamknięciem na bogatą tradycję, którą w komentowaniu obu wersetów pozostawili Ojcowie Kościoła.