O trudzie bycia w życiu codziennym z perspektywy autorefleksyjnego doświadczania trosk egzystencjalnych

Artykuł jest doniesieniem z badań jakościowych. Jest to analiza jednego przypadku kobiety, która w swojej narracji przedstawia swoje życie w perspektywie trosk egzystencjalnych, z uwzględnieniem życia duchowego i rodzącego się w starości lęku tanatycznego. Narratorka w swojej wypowiedzi ukazuje, jak na przestrzeni całego życia zmieniały się jej cele życiowe, które z nich stały się istotne w starości, a które takie były przez całe życie. Analiza jej bilansu życiowego wskazuje z kolei na pewne mechanizmy pomagające dokonywać retrospektywnego przeglądu życia, a eksponowanie cierpienia, którego doświadcza permanentnie od dzieciństwa, ukazuje konstruktywne strategie radzenia sobie z nim, co szczególnie uwidacznia jej walka z osamotnieniem.