Światowa mowa volapük (wolapik) — kariera i bariera

Celem artykułu jest zaprezentowanie wybranych podręczników do nauki języka volapük wydanych w latach 80. XIX wieku jako tekstów propagujących zapomnianą dziś ideę używania międzynarodowego języka pomocniczego o nazwie volapük (wolapik). Metodologicznie artykuł mieści się w obszarze pragmatycznie zorientowanej lingwistyki diachronicznej. Językoznawczemu oglądowi poddano cztery podręczniki wydane w latach 1888–1889. Ich autorzy byli przekonani o konieczności popularyzacji języka volapük na ziemiach polskich, a przekonanie to oparli na argumentach, które legły u podstaw ruchu wolapikistów. Chęć pozyskania zwolenników dla idei używania międzynarodowego języka pomocniczego wpłynęła na kształt stylowo-językowy podręczników będących przedmiotem obserwacji. Zaprezentowane zostały językowe środki służące przekazywaniu wiedzy o nowym języku (funkcja dydaktyczna) oraz te, które miały przekonać Polaków do konieczności uczenia się języka międzynarodowego (funkcja perswazyjna).