O rytmiczności prozatorskiej parafrazy Psałterza Dawidowego Mikołaja Reja

Przedmiotem artykułu jest zagadnienie rytmiczności prozatorskiej parafrazy Psałterza Dawidowego Mikołaja Reja. Analiza wybranych składniowych (paralelizmy składniowe) oraz fonetycznych środków stylistycznych (anafory, aliteracje, figury etymologiczne) pozwala ukazać misterną pracę tłumacza nad celowym doborem leksemów oraz ich uszeregowaniem w obrębie pojedynczego zdania bądź wersu. Źródeł tego charakterystycznego stylu prozy Reja trzeba szukać w odrzuceniu przez pisarza renesansowego cyceronianizmu i nawiązywaniu do średniowiecznych tradycji retorycznych, a zwłaszcza kunsztownej ars dictandi. Rej naśladował w tym względzie Campensisa — przeciwnika klasycznej retoryki. Obecne w polskim przekładzie środki podporządkowane brzmieniowej strukturze tekstu sprawiają, że zbliża się on nie tylko do tradycyjnego stylu przekładów Psałterza, lecz także imituje w jakimś stopniu zewnętrzne cechy hebrajskiej poezji psalmicznej — jej melodyjność, rytmiczność oraz oralność.