(R)ewolucja w klasie szkolnej. O potrzebie (re)organizacji przestrzeni edukacyjnej

Współczesny dynamicznie zmieniający się świat charakteryzuje się postępem niemal w każdej dziedzinie życia, podczas gdy edukacja będąca motorem wszelkiego rozwoju, wciąż realizowana jest w modelu pruskim, posiadającym dwuwiekową historię. Konieczność podejmowania działań mających na celu dostosowanie kształcenia do wymogów rzeczywistości XXI wieku wydaje się sprawą bezdyskusyjną. W niniejszym artykule podjęto próbę ukazania, jak reorganizacja przestrzeni edukacyjnej może stać się zalążkiem (r)ewolucyjnych zmian w funkcjonowaniu szkoły powszechnej. Uwydatniono w nim potrzebę transformacji „starego” modelu nauczania jednokierunkowego na rzecz „nowego” podejścia opartego na uczeniu się od siebie nawzajem. Służy temu zmiana układu ławek wymuszająca niejako konieczność przemodelowania zarówno roli nauczyciela jak i ucznia. Odpowiednia organizacja przestrzeni sali pozwala bowiem wdrażać metody, które zrywają z tradycyjnym wzorem przekazywania wiedzy i umożliwiają kształtowanie ważnych dziś kompetencji. Nauczyciel staje się wtedy organizatorem procesu uczenia się, a uczniowie jego ważnymi podmiotami – aktywnymi uczestnikami. Artykuł zawiera także wykaz dobrych praktyk edukacyjnych możliwych do implementacji w nowoczesnej szkole systemowej, minimalizującej znaczenie nauczania frontalnego.