Status aplikanta Izby Adwokackiej w Warszawie w latach 1925–1938

Dorota Wiśniewska

doi:10.18778/8220-584-8

Status aplikanta Izby Adwokackiej w Warszawie w latach 1925–1938

Dorota Wiśniewska

Publikacja:

O historii adwokatury w Polsce i na świecie: W siedemdziesiątą rocznicę powstania Izby Adwokackiej w Łodzi

Strony: 111-133

DOI: https://doi.org/10.18778/8220-584-8.08

Słowa kluczowe: adwokatura, Trybunał Koronny, notariusze, doradcy prawni, sędziowie, Izba Adwokacka w Łodzi

Opublikowane: 30 grudnia 2020

Kategorie: Prawo, Otwarty dostęp

Pliki do pobrania

PDF

W II Rzeczypospolitej na ziemiach byłego zaboru rosyjskiego zachodziły znaczące przemiany w zakresie organizacji aplikacji adwokackiej i statusu aplikanta. Wiązały się one przede wszystkim z likwidacją aplikacji mieszanej, polegającej na konieczności odbycia najpierw aplikacji sądowej, a dopiero później adwokackiej. W konsekwencji czas aplikacji wynoszący, zgodnie ze Statutem Tymczasowym, dwa lata, został wydłużony mocą Prawa o ustroju adwokatury do lat pięciu. Aplikanci byli uważani za członków palestry, jednak ich uprawnienia były bardzo ograniczone. Do ich obowiązków należała praca w kancelarii patrona oraz uczestniczenie w zajęciach.

Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.

Jak cytować

Wiśniewska, Dorota. 2020. „Status Aplikanta Izby Adwokackiej W Warszawie W Latach 1925–1938”. W O Historii Adwokatury W Polsce I Na świecie: W siedemdziesiątą Rocznicę Powstania Izby Adwokackiej W Łodzi, zredagowane przez Dorota Wiśniewska i Maciej Rakowski, 111-33. Poland: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. https://doi.org/10.18778/8220-584-8.08.