Inspiracje Jana Lechonia

Jan Lechoń od młodości inspirował się literaturą romantyczną. Jego matka chciała, by – na wzór Juliusza Słowackiego – był kolejnym romantycznym wieszczem. Jej ambicje spełniły się, bowiem Lechoń debiutował jako trzynastolatek, a w 1921 roku, po wydaniu Karmazynowego poematu, uznany został za literackie objawienie.

Do końca życia pozostał wierny klasycznej formie wierszy i romantycznym inspiracjom (zwłaszcza pisarstwu Adama Mickiewicza, które promował), podporządkowując im również prywatne losy. Z biegiem czasu coraz bardziej oddalał się od literatury współczesnej, ignorował twórców nowej generacji, usiłując zachować struktury przedwojennej Warszawy w Nowym Jorku lat 50. XX wieku.

Zmarł śmiercią samobójczą w tym samym wieku, co Mickiewicz, u szczytu swej pisarskiej działalności, jednak w emocjonalnym osamotnieniu i poczuciu wewnętrznego bankructwa.