Kształtowanie się prezydentury w II Rzeczpospolitej Polskiej na tle koncepcji wzmocnionej prezydentury w Republice Weimarskiej oraz Finlandii pod rządami konstytucji z 1919 roku

Po uzyskaniu niepodległości 11 listopada 1918 roku Polska stanęła przed wieloma wyzwaniami. Państwo było tworem utworzonym z połączonych terytoriów byłego zaboru pruskiego, austriackiego i rosyjskiego, które przez 123 lata były podporządkowane odmiennym systemom prawnym państw zaborczych. Niepodległa Polska w szybkim czasie musiała wypracować fundamenty pod własny, nowy ustrój. Nie ułatwiała tego walka o granice państwa polskiego, problemy gospodarcze, brak spójnego ośrodka władzy oraz wiele innych czynników destabilizujących sytuację w państwie. Duży wpływ na to jak kształtowały się relacje między głównymi organami władzy na gruncie prawa konstytucyjnego, ale także w praktyce odegrał Józef Piłsudski, któremu udało się połączyć lokalne rządy w jedną władzę i tym samym stworzyć zalążki II Rzeczpospolitej. Analiza polskich rozwiązań konstytucyjnych kształtujących prezydenturę w tamtym okresie, wzbogacona zostanie o rozważania na temat wprowadzenia koncepcji silnej prezydentury w Republice Weimarskiej, a także Finlandii pod rządami konstytucji z 1919 roku. Wprowadzone rozwiązania kształtujące prezydenturę na tle polskiego konstytucjonalizmu, a także niemieckiego i finlandzkiego zostaną przeanalizowane pod kątem racjonalizacji systemu w kierunku wzmocnionej głowy państwa. Analiza powyższych rozwiązań pozwoli stwierdzić, iż polski ustawodawca na gruncie noweli sierpniowej z 1926 roku, a także konstytucji kwietniowej z 1935 roku wprowadził rozwiązania typowe dla koncepcji silnej prezydentury.