O refleksji poetyckiej G.R. Dierżawina nad swoją twórczością

Artykuł poświęcony jest analizie trzech wierszy G.R. Dierżawina: Mój idol (1794), Monument (1796) i Hołd dla Monarchini (1795) z punktu widzenia refleksji nad jego twórczością i jego losami po śmierci poety. Dierżawin we wszystkich tych dziełach podkreśla wagę ody Felica napisanej przez niego w 1782 r. oraz fakt, że jego imię będzie znane innym pokoleniom właśnie dzięki temu utworowi i jego bohaterce – Felicy, czyli Katarzynie II. Trzeba też podkreślić, że poeta patrzy na siebie i swoje życie i pośmiertną chwałę z pewnego dystansu, choć w pełni zdaje sobie sprawę ze swojego talentu i poziomu artystycznego swoich dzieł.