Wędrujące pomniki w przestrzeni Słupska (przed II wojną światową i po niej)

W rozdziale są przedstawione Denkmale istniejące w Słupsku przed II wojną światową oraz pomniki, które wzniesiono na ich miejscu po 1945 roku. Zwrócono też uwagę na obiekty przedwojenne, które po wojnie zmieniły swoją pierwotną lokalizację (np. pomnik pamięci ofiar wojny francusko-pruskiej, rzeźba Upokorzony, fragmenty niemieckich nagrobków i żydowskich macew). Na przykładzie pomników został przedstawiony zarys powojennej polityki historycznej stosowanej wobec zastanego dziedzictwa kulturowego Ziem Zachodnich i Północnych. Przejawem tej polityki było niszczenie znaków obcej kultury lub jej ignorowanie i zmienianie semantyki. Zauważono, że istotną rolę w traktowaniu obcego dziedzictwa odegrał zwrot kulturowy dokonany po transformacji 1989 roku oraz zniesieniu cenzury w 1990 roku. Słupskie pomniki przedstawiono w kontekście teorii miejsc pamięci, kultury pamięci, polityki historycznej, historii w przestrzeni publicznej i zastanego „trudnego dziedzictwa”. Ich losy w mieście „o wymienionej krwi” ujawniają strategię odrzucania lub przyswajania obcego dziedzictwa, a jednocześnie skłaniają do refleksji nad przeszłością i przyszłością.