O potrzebie regulacji prawnej outsourcingu pracowniczego

Outsourcing pracowniczy to pojęcie niezdefiniowane ustawowo, pomimo że w praktyce gospodarczej umowy outsourcingu stosowane są od wielu lat. W prawidłowej postaci obejmuje on sytuację, gdy usługodawca (outsourcer) jako przedsiębiorca wykonuje zobowiązania przyjęte na podstawie umowy outsourcingu korzystając z własnych pracowników, którymi faktycznie zarządza w procesie pracy. W praktyce rynkowej pojęciem outsourcingu określa się jednak także przypadki, gdy usługa outsourcera polega wyłącznie na dostarczaniu pracowników, którzy wykonują swoje obowiązki pod stałym i bezpośrednim kierownictwem usługobiorcy, co zbliża tę konstrukcję do modelu zatrudnienia tymczasowego. Autorka analizuje możliwość umownego przeniesienia kierownictwa pracodawcy na podmiot trzeci, prezentując w tym zakresie rozbieżne orzecznictwo Sądu Najwyższego. Ocenia także potrzebę regulacji prawnej konstrukcji outsourcingu pracowniczego, tak w aspekcie modelu outsourcingu prawidłowego, jak i pozornego.