Specyfika form zatrudnienia w Polsce w kontekście implementacji dyrektywy w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem platform. Analiza wyzwań regulacyjnych i potencjału adaptacyjnego

Artykuł analizuje specyfikę form zatrudnienia w Polsce w kontekście implementacji Dyrektywy 2024/1689, której celem jest poprawa warunków pracy na platformach cyfrowych. Rozwój pracy platformowej zmienił tradycyjne modele zatrudnienia, oferując elastyczność, ale jednocześnie rodząc wyzwania regulacyjne dotyczące ochrony pracowników i stabilności zatrudnienia. Główna część tekstu koncentruje się na strukturze polskiego rynku pracy, ze szczególnym uwzględnieniem umów cywilnoprawnych i samozatrudnienia w pracy platformowej. Szczególną uwagę poświęcono kwestii domniemania stosunku pracy, które może wpłynąć na konkurencyjność rynku i dostosowanie prawa pracy do unijnych wymogów. Omówiono kluczowe wyzwania legislacyjne oraz potencjalne podejścia regulacyjne, które pozwolą na zachowanie równowagi między ochroną socjalną a elastycznością rynku pracy. Nadmierna ingerencja regulacyjna może ograniczyć rozwój pracy platformowej, dlatego konieczne jest wypracowanie zrównoważonego modelu, który zapewni godne warunki zatrudnienia i jednocześnie umożliwi dalszy rozwój gospodarki cyfrowej.