Nietypowe formy zarobkowania a pojęcie pracownika w niemieckim prawie pracy na przykładzie osoby pracującej za pośrednictwem platformy cyfrowej (crowdworkera)

Nie tylko polskie, ale także niemieckie orzecznictwo i piśmiennictwo mierzą się z wyzwaniami jakie przynosi ze sobą kwalifikacja prawna zatrudnienia za pośrednictwem platformy cyfrowej, w tym tzw. crowdworkingu, w szczególności w odniesieniu do rozróżnienia między pracownikami a osobami samozatrudnionymi. Jeszcze przed wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2831 z dnia 23 października 2024 r. w sprawie poprawy warunków pracy za pośrednictwem platform pojawiały się już propozycje regulacji zjawiska crowdworkingu i sytuacji osób zatrudnionych za pośrednictwem platformy cyfrowej. W kwestii, czy crowdworker jest pracownikiem, zdążył się też wypowiedzieć Federalny Sąd Pracy w wyroku z dnia 1 grudnia 2020 r., 9 AZR 102/20. Dokonując wykładni § 611a BGB, w stanie faktycznym badanej sprawy, przyjął, że crowdworker świadczył pracę w ramach umowy o pracę. Przedmiotem opracowania jest prezentacja i analiza stanowisk niemieckiego piśmiennictwa i niemieckiej judykatury w odniesieniu do kwalifikacji prawnej zatrudnienia za pośrednictwem platform cyfrowych, a także ocena trafności poglądu judykatury. Opracowanie dotyczyć będzie także niemieckich, autonomicznych postulatów legislacyjnych w tym zakresie.