Możliwości i ograniczenia podejścia interdyscyplinarnego w politologicznych badaniach myśli politycznej i refleksji teoretyczno-politycznej

W niniejszym tekście omówione są następujące kwestie: za i przeciw interdyscyplinarności w naukach o polityce, sposób ujęcia myśli politycznej i jej osobliwości, możliwości i zakres interdyscyplinarnej eksplantacji myśli politycznej, badania myśli politycznej a możliwości poznania teorii politycznych, myśl polityczna jako możliwość kreowania formuł w zakresie teorii polityki. W trakcie odtwarzania oraz wyjaśnienia istoty myśli politycznej można „pięknie różnić się”, jeśli uwzględni się zarówno wymogi zwolenników podejścia utrzymanego w „poetyce” dyscypliny nauki o polityce i tych, którzy preferują podejście interdyscyplinarne. Okazuje się, iż zawężenie oglądu i ograniczenie możliwości wyjaśnienia typowości oraz osobliwości myśli politycznej ogranicza jej politologiczne możliwości poznawcze. Stąd też bagatelizowanie inspiracji ze strony innych dyscyplin naukowych oznaczałoby rezygnację z recepcji wielu kreatywnych inspiracji badawczych, umożliwiających eksplanację interdyscyplinarną myśli politycznej z uwzględnieniem podejść genetycznego, behawioralnego, diachroniczno-holistycznego oraz aksjologicznego i kompa ratywnego. Wskazane jest otwarte oraz integralne i holistyczno-diachroniczne badanie myśli politycznej przez politologów zdolnych do jej szerszego oglądu i wieloaspektowych eksplikacji. Nie należałoby eliminować istotnych inspiracji poznawczych wywodzących się z wielu innych dyscyplin nauk humanistycznospołecznych. Systematycznie prowadzone badania myśli politycznej wielu nurtów ideologicznych i tym samym rozmaitych wykładni aksjologicznych, jak i też podstawowych pojęć oraz głównych tez programowo-konceptualnych, umożliwiają sformułowanie — wskutek uwzględnienia wymogów eksplanacji nomologicznej — ważnych konstatacji jako zdań na wyższym poziomie ogólności. Wskutek tego może dochodzić do wykreowaniu hipotetycznego paradygmatu badania myśli politycznej, komplementarnego względem imperatywu pogłębionej refleksji hermeneutycznej, której przedmiotem byłyby kreatywne teorie polityczne uzyskujące stosowne odniesienia w praktyce politycznej. W następstwie tego możliwe byłoby odkrywanie prawidłowości „świata polityki”. Wzbogacałoby to znacząco spektrum ustaleń w zakresie teorii polityki.