Poszukując auctoritas. Paratekstualna autoprezentacja w zbiorach dramatów jezuickich

W krajach niemieckojęzycznych aż do końca XVII wieku jezuicki teatr szkolny był postrzegany niemal wyłącznie jako zjawisko funkcjonujące jedynie w formie ustnej. Sztuki, które pojawiały się drukiem, należały do rzadkości. Ich autorzy byli traktowani nie jako pisarze, lecz wychowawcy. Kiedy w XVIII wieku utalentowani autorzy zaczęli ogłaszać drukiem swoje utwory, musieli oni starać się o ich paratekstualne uzasadnienie. Na przykładzie kilku reprezentatywnie dobranych tekstów autor opracowania przedstawia argumentację, jaką posługiwali się ci dramaturdzy oraz omawia stosowane przez nich strategie paratekstualnej autoekspresji od roku 1740 aż do drugiej połowy XIX wieku.