Wojsko pruskie w Sieradzu (1793–1806)

Prusy Południowe – prowincja utworzona z ziem zagarniętych w wyniku II rozbioru Polski (1793) – stała się natychmiast integralną częścią monarchii Hohenzollernów. Niezwłocznie też zaczęto dokonywać zmian w sposobie jej zarządzania, dążąc do jak najszybszego upodobnienia do tzw. „starych prowincji”. W wielu miastach i miasteczkach umieszczano mniejsze lub większe jednostki wojskowe – dotyczy to również Sieradza. Początkowo były to niewielkie formacje. Wybuch powstania kościuszkowskiego (1794) w Prusach Południowych oraz sukcesy insurgentów (m.in. krótkotrwałe opanowanie Sieradza), uświadomiły Prusakom potrzebę wzmocnienia obecności wojskowej w prowincji. Po nastaniu pokoju w mieście ulokowano batalion fizylierów numer 8. Stale przebywało tutaj kilkuset żołnierzy, wielu z nich towarzyszyły rodziny. Wszystko to miało wpływ na oblicze etniczne niewielkiego wszak miasta. Atmosferę wzajemnych relacji przez wiele lat ożywiał konflikt między dowódcą batalionu a władzami miejskimi. Baron Franz Leopold von Kloch po przybyciu do miasta zakupił posesję należącą w przeszłości do zmarłego burmistrza Antoniego Kwiatkowskiego. Zdaniem mieszczan nastąpiło to z pominięciem ich praw, gdyż za sprawą jego długów domostwo stało się własnością Sieradza. Magistrat wstąpił na drogę sądową, zaś cała sprawa dla Klocha zakończyła się dopiero w 1816 r., kiedy odsprzedał posesję. Przebiegiem i wynikami sporu były zainteresowane najwyższe czynniki, w tym sam Fryderyk Wilhelm III. Wymarsz większości żołnierzy na wojnę z napoleońską Francją (1806) zakończył pobyt fizylierów w Sieradzu.