„Witajcie bezdomni, lecz drodzy nam bracia”. Polskie obozy wojskowe na Węgrzech w czasie II wojny światowej

Po agresji ZSRR na Polskę, 17 września 1939 r., miejscem docelowym ewakuacji wielu polskich żołnierzy stał się obszar Królestwa Węgier. W 1939 r., pomimo współpracy z III Rzeszą, obywatele węgierscy podjęli bardzo duży wysiłek, aby pomóc Polakom przedostać się na teren Królestwa, a następnie wesprzeć ich na miejscu. Jesienią 1939 r. na terytorium Węgier znalazło się ponad 45 000 polskich żołnierzy, którzy zostali rozmieszczeni w ok. 140 obozach. Większość z placówek powstała w ośrodkach miejskich oraz wiejskich, co w sposób zasadniczy wpłynęło na wygląd oraz strukturę organizacyjną oraz ludnościową miast i wsi. Biorąc ponadto pod uwagę liczbę uchodźców cywilnych, tak duża grupa polskiej ludności stanowiła dla władz węgierskich nie lada wyzwanie w zakresie relokacji Polaków i otoczenia ich opieką. Zagadnienia poruszone w artykule dotyczą organizacji polskich obozów dla internowanych żołnierzy na terenie Królestwa Węgier. Opisany został wpływ tych ośrodków na funkcjonowanie miast i wsi, ludność je zamieszkującą, jak i na samych Polaków, z których perspektywy pobyt na Węgrzech miał być rozwiązaniem tymczasowym.