Garnizon Kamieńca Podolskiego do końca XVI wieku

Miasto-twierdza Kamieniec Podolski w czasach wczesnonowożytnych cieszył się wspaniałymi dla obronności warunkami naturalnymi oraz dobrze rozlokowanymi fortyfikacjami. Lecz historię tworzą nie kamienie, a ludzie, więc bezpieczeństwo miasta zależało przede wszystkim od zbrojnych mających bronić miasta i jego mieszkańców. Kamieniec Podolski, będąc twierdzą o strategicznym znaczeniu, położony na szlakach handlowych, nadzorując południową granicę królestwa, był stale narażony na ataki tatarskie, mołdawskie i tureckie. Z tego powodu potrzebował stałej obsady żołnierskiej. Składała się ona z piechoty, której głównym zadaniem była obrona murów, a także służba wartownicza i policyjna. Z kolei jazda wykorzystywana była przede wszystkim do działań rozpoznawczych, pilnowania szlaków i przeprowadzania szybkich wypadów na nieprzyjaciela. W mieście znajdowała się też artyleria przydatna podczas walk oblężniczych.