Клинковое оружие с городской гербовой маркировкой в коллекции Львовского исторического музея

Artykuł dotyczy eksponatów broni białej ze zbiorów Lwowskiego Muzeum Historycznego, oznaczonych herbem miasta Lwowa. Autor bada egzemplarze broni z herbami wykonanymi w różnych formach – od zatwierdzonej w 1526 r., po „papieską”, przyjętą w 1586 r., a także odmiany lokalne. Omówiony został półtoraręczny miecz (tzw. bękart) z XVI w. i szabla ceremonialna z XVIII w. Analiza wizerunków heraldycznych obejmuje także dwuręczny miecz bojowy, dwie szable i miecze. Ogólna chronologia badanego uzbrojenia i herbów obejmuje ponad trzysta lat – od XVI do drugiej połowy XIX w. Stosując interdyscyplinarne metody badawcze, autor określił cel oraz możliwe obszary zastosowania takiego systemu znakowania. Jak każdy symbol własnościowy, herb miasta na broni określał przede wszystkim prawa własności lub wskazywał nabywcę broni. Tym samym herb miasta świadczył o tym, że broń była własnością miasta Lwowa i została zamówiona przez magistrat lub inne władze miejskie. Herb i jego elementy były używane także jako znak arsenału miejskiego lub marka majątkowa jednego z miejskich cechów. Sporadycznie występujące przypadki łączenia osobistego herbu szlacheckiego i godła miasta mogą świadczyć o przekazaniu (darowaniu) broni miastu lub o tym, że szlachcic posiadający daną broń, był członkiem administracji miejskiej. Wreszcie broń miejska i cechowa, udekorowana herbem Lwowa, miała również znaczenie ceremonialne i była wykorzystywana podczas uroczystości korporacyjnych bądź uroczystości miejskich. Autor zwraca uwagę, że na Ukrainie tradycję znakowania broni herbami miasta najpełniej reprezentuje Lwów, co świadczy o tożsamości lwowskiej kultury miejskiej, jej epokowej integracji z zachodnioeuropejskim kontekstem kulturowym i prawnym.