Normatywna funkcja wykorzystania tekstu modlitwy „Ojcze nasz” w analizie historyczno-diachronicznej języków germańskich

Poniższa praca traktuje o zasadności przeprowadzania badań analizy historyczno-diachronicznej na podstawie tekstów liturgicznych. Artykuł podzielony jest na trzy główne części. Na wstęp składają się: część teoretyczna, przedstawiająca aspekty historyczne poruszanego problemu badawczego. Następnie autorka przeprowadza analizę poszczególnych, najbardziej zauważalnych, podobieństw i różnic, przejawiających się w treści najstarszej modlitwy wyznawców katolicyzmu „Ojcze nasz” na przykładzie tekstów utworów rodziny germańskiej – anglojęzycznych oraz niemieckojęzycznych – zróżnicowanych pod względem epoki rozwoju języka.

Dalej opisane zostają kolejne zagadnienia: pierwsza i druga przesuwka spółgłoskowa (w odniesieniu do samego tytułu wybranych treści), które odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu się języków germańskich, analiza podmiotu lirycznego oraz jego rola w kształtowaniu poczucia wspólnoty kościoła oraz poszczególne aspekty gramatyczne przewijające się w wiodących wersach utworu.

Za pomocą tabelarycznego zestawienia numer 5 zobrazowany zostaje konflikt zgodności języka liturgicznego z językami wernakularnymi – w tym przypadku współczesnym językiem niemieckim.

W podsumowującym fragmencie pracy, autorka motywuje następującymi argumentami, powziętą wcześniej hipotezę, jakoby podejmowanie próby analizy diachronicznej na podstawie treści sfery sacrum nie stanowiło wiarygodnego źródła dla badań językoznawczych.