Językowa i językowo-kulturowa przestrzeń miejska (na przykładzie Bydgoszczy)

Niniejszy artykuł dotyczy wybranych aspektów językowego oraz językowo-kulturowego funkcjonowania przestrzeni miejskiej, ilustrowanych przykładem Bydgoszczy. W rozumieniu autorki sformułowane stwierdzenia można w określonym zakresie odnosić do przestrzeni miast polskich w ogóle. Artykuł ma charakter zarówno przeglądowy, z refleksją teoretyczno-metodologiczną, jak i postulatów w dążeniu do sformułowania propozycji badawczych. Rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno językowa, jak i językowo-kulturowa przestrzeń miejska jest złożoną strukturą semantyczną (semiotyczną), uwarunkowaną czynnikami różnej natury: tak historią, geografią, demografią, prądami kulturowymi, osiągnięciami technologicznymi itd., jak i typem tekstu kultury jako podstawą rekonstrukcji znaczeń. Zatem język(i) w danej przestrzeni miejskiej, tak samo zresztą, jak jej obrazy czy stereotypy mieszkańców, na tle innego miasta, z jednej strony cechuje podobieństwo wykładników i tendencji rozwojowych ogólnopolskich, z drugiej zaś – szereg cech osobliwych, także tych zawartych w obrazach i stereotypach. Nakreślone perspektywy badawcze zachęcają do kolejnych studiów nad dynamiczną i otwartą przestrzenią miejską.