Uwięzione słowa – o języku w afazji

Zaburzenia w zachowaniu wynikające z uszkodzenia mózgu od dawna traktowano jako naturalny eksperyment, dzięki któremu fakty, bardzo skomplikowane w normie, ukazują się w postaci rozłożonej, elementarnej. Polem doświadczeń w badaniach nad zachowaniami językowymi stały się opisy zaburzeń afatycznych. Repertuar problemów wchodzących w zakres tych badań jest szeroki, zwłaszcza, że rozwój procedur klinicznych, coraz częściej podejmowana próba stworzenia teorii wyjaśniającej zaburzenia językowe występujące u pacjentów z afazją oraz potrzeba terapii afatycznych zaburzeń mowy spowodowały żywe zainteresowanie się problemem afazji przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych, w tym językoznawstwa. Autorka prezentuje główne kierunki interdyscyplinarnych badań nad afazją, ewolucję poglądów dotyczących relacji mózg – umysł – język oraz zmiany, jakie nastąpiły w interpretacji fenomenu afazji i ocenie językowych możliwości osób z afazją.