Teksty, które przepadną, czyli o redaktorskiej władzy estetycznej

Treść artykułu dotyczy kreowania trendów estetycznych najnowszej polskiej dramaturgii. Autorka porównuje kategorie władzy nad wytwarzaniem dyskursu, zaproponowaną przez Michela Foucault, do sprawowania  władzy redaktorskiej bądź jurorskiej nad publikowaniem lub nagradzaniem tekstów dla teatru. Za mające największy wpływ uznaje dwie instytucje – czasopismo „Dialog” oraz konkurs Gdyńska Nagroda Dramaturgiczna. W artykule zostaje podniesiona kwestia tekstów odrzuconych przez podmioty oceniające je. Autorka zastanawia się, czy być może to te właśnie teksty nie stałyby się dla badaczy prawdziwym pejzażem różnych rzeczywistości, kiedy teksty wybrane przez instytucje, są jedynie jej wycinkiem. W tym celu przygląda się dramatom powstałym w trakcie pandemii koronawirusa, przyjmując to wydarzenie jako formatywne, z którego to czasu teksty staną się lub być może już stały nośnikiem pamięci kulturowej.