Ziemia obiecana wczoraj, dziś i jutro

Praca dotyczy Łodzi – miasta nazywanego od XIX w. ziemią obiecaną. Celem pracy było przedstawienie historycznych uwarunkowań rozwoju miasta i analiza przemian społeczno-gospodarczych po upadku komunizmu. Łódź założona została w XV w., ale przez pierwsze 400 lat pełniła głównie funkcje rolnicze. Decyzją władz rządowych została w 1823 r. przemysłowym miastem włókienniczym. Liczba ludności miasta z 800 mieszkańców na początku XIX w. przekroczyła 300 tys. pod koniec stulecia. Łódź stała się wówczas drugim po Warszawie miastem polskim i wielkim ośrodkiem przemysłowym.
Do 1989 r. Łódź rozwijała się w oparciu o przemysł włókienniczy i powiązane z nim branże. Po upadku komunizmu doszło jednak do przemian społeczno-gospodarczych. Skutkiem było odcięcie od wschodnich rynków zbytu, od których zawsze zależała kondycja przemysłowa włókienniczej Łodzi. Ten czynnik wraz z zacofaniem przemysłu przyczynił się do załamania włókiennictwa stanowiącego bazę ekonomiczną miasta od XIX w. Upadkowi przemysłu towarzyszyła depopulacja, która spowodowała, że Łódź stała się najszybciej kurczącym się z dużych polskich miast. Po 2000 r. zaczęły rozwijać się nowe branże przemysłu oraz usługi. Sprzyjały temu wstąpienie Polski do Unii Europejskiej (2004 r.), korzystne położenie komunikacyjne, tradycje przemysłowe, specjalna strefa ekonomiczna oraz niskie ceny gruntów i lokali.
W pracy przedstawiono etapy rozwoju miasta, a także zmiany miejsca w hierarchii sieci osadniczej Polski. Omówiono współczesne problemy Łodzi związane z przemianami społeczno-gospodarczymi po 1989 r. oraz wskazano możliwości i kierunki dalszego rozwoju.