Nieobowiązkowe elementy planowania przestrzennego i ich rola w zarządzaniu strategicznym na przykładzie Łodzi

Rozdział przedstawia nieobowiązkowe elementy planowania przestrzennego i ich rolę w zarządzaniu strategicznym, które – odpowiednio ukształtowane – mogą dać efekty skutecznej i realizacyjnej polityki miejskiej. Poszczególne wskazane komponenty to niezbędne przesądzenia i zapisy planistyczne, których w dokumentach formalnych najczęściej nie ma, a które powinny się tam znaleźć, żeby argumentować wybory dokonywane przez aparat władzy samorządowej. Operacyjne elementy planistyczne są niezbędne we współczesnym procesie zarządzania miastem. Do najważniejszych z nich należy zaliczyć: (1) określenie celów w aktach planistycznych lub ich zmianach, tak żeby dokumenty nie były celem samym w sobie, ale stanowiły skuteczny punkt wyjścia do prowadzenia przestrzennej polityki operacyjnej; (2) wskazanie priorytetów, czyli nakreślenie sekwencji zdarzeń i ich kolejności; (3) koordynacja pomiędzy działaniami równoległymi (społeczno-ekonomiczno-gospodarczymi), które w wyniku przesądzeń planistycznych powinny być wzajemnie opłacalne. Istotne jest również transparentne przenoszenie celów ogólnorozwojowych na czynności proste, które realizowane łącznie oraz w odpowiedniej kolejności mogą dać efekty czytelnych przekształceń przestrzeni miejskiej. Wymienione działania powinny być składową lub bezpośrednim skutkiem każdego opracowania planistycznego, bez względu na jego skalę opracowania i oddziaływania.
W artykule wypunktowano nieobowiązkowe elementy planowania na przykładzie Łodzi, wskazując kierunek rozwoju miasta w oparciu o świadomie wybrany model przekształceń, a także określając perspektywy czasowe oraz strefowanie i kolejność podejmowanych działań inwestycyjnych. Zwrócono również uwagę na potrzebę wypracowania i wdrażania planistycznych standardów zieleni, określania lokalnych miejsc integracji społecznej oraz realizacji małych potencjałów w miejskiej polityce przestrzennej.