Tożsamość miasta i jej rola w procesie odnowy – przykład Łodzi

Miasto to system społeczno-gospodarczo-przestrzenny mający swoją charakterystyczną i zmienną strukturę. Struktura miasta zmienna jest w czasie oraz przestrzeni. Jest ona definiowana zarówno przez zabudowę, strukturę przestrzenną, jak i przez użytkowników miasta, w tym lokalną społeczność, jej aktywności – działania gospodarcze, kulturowe, polityczne, a także przez wiele innych czynników. We współczesnych procesach odnowy dużo uwagi poświęca się tożsamości miasta. Jest ona rozumiana wieloaspektowo, wielopłaszczyznowo. Pojęcie to powiązane jest z tradycją i trwałością wartości, krajobrazów, budynków, kultur i zachowań społecznych, transponowanych historycznie, ale także doświadczanych współcześnie oraz, co ważne, powiązanych z konkretną i określoną przestrzenią, kształtowaną przez kolejne pokolenia. W tożsamości miasta tkwi ogromna siła i potencjał, to również istotny czynnik wzmacniający i stymulujący procesy rozwoju miasta. Tożsamość powiązana z dziedzictwem materialnym i niematerialnym staje się fundamentem rozwoju i czynnikiem wzmacniającym bazę ekonomiczną miasta. Bez silnego poczucia tożsamości trudno jest budować silne mechanizmy ekonomiczne.

Łódź, miasto wciąż na nowo odkrywane, na przestrzeni swoich dziejów, a w szczególności od czasu założenia tu osad przemysłowych w pierwszej połowie XIX w. aż do współczesności, stało się szczególnym przykładem miejsca, w którym poszukiwanie i kształtowanie wciąż nowej tożsamości ściśle wiąże się z toczącymi się procesami rewitalizacji, które wpływają na rozwój społeczny i ekonomiczny zdegradowanych obszarów miasta. Jest to specyficzna i bardzo dynamiczna symbioza i interakcja pomiędzy procesami gospodarczymi, politycznymi, urbanistycznymi, społecznymi, kulturowymi, które wpływają na percepcję, wizerunek oraz tożsamość Łodzi. Celem rozdziału jest identyfikacja elementów tożsamości miasta oraz ich roli w procesach rozwoju, w tym rewitalizacji.