Francuski teatr kontestacji społecznej na przełomie XIX i XX wieku

W przedstawianej monografii autor analizuje dramaty francuskiego teatru sprzeciwu społecznego, który tworzony był również przez kobiety walczące o swoje prawa obywatelskie. Antologia poświęcona jest trzem autorkom (Louise Michel, Véra Starkoff, Nelly Roussel), których dramaty zostały po raz pierwszy przełożone na język polski. Większość jest przekonana, że teatr feministyczny pojawił się na początku lat 1970, kiedy nastąpiła rewolucja obyczajowa, tymczasem kobiety już sto lat temu próbowały przebić się przez mieszczańską cenzurę. Zainspirowana Tołstojem, Zolą i Ibsenem, Starkoff napisała kilka sztuk dydaktycznych, w których poruszała problem nierówności między mężczyznami i kobietami. W przeciwieństwie do tej pisarki Roussel obnaża w bezwzględny sposób ówczesne społeczeństwo, wyśmiewa rzekome wartości wpajane przez Kościół katolicki, które zniewalają nie tylko kobiety, a każde indywidualne myślenie, Michel zaś opisuje opresyjny system kapitalistyczny, który opiera się przede wszystkim na przemocy.