Ciało i piękno

Rozdział jest próbą refleksji na temat inwazyjnych upiększających praktyk cielesnych we współczesnej kulturze konsumpcyjnej. Problematyka podjęta w rozdziale odnosi się do kilku obszarów zagadnień. Pierwszy z nich dotyczy atrakcyjności fizycznej jako indywidualnego i społeczno-kulturowego projektu w przestrzeni prywatnej i publicznej. Kontrola cielesnego wizerunku jednostki łączy się z symboliczną reprezentacją jej tożsamości, która zaczyna być coraz częściej kwestią wyboru. Zarządzanie cielesnością wiąże się z tendencją do autokreacji i “stwarzania siebie”, a także z przewartościowaniem piękna jako wartości społecznej.

Drugi obszar zagadnień koncentruje się na zabiegach chirurgii estetycznej, które interpretowane są w kulturze masowej jako konieczność ze względu na przymus posiadania pięknego ciała i zjawisko „hańby” starości. Kultura operacji plastycznych ("nip and tuck") jest konsekwencją konsumenckiej logiki późnego kapitalizmu i neoliberalnej koncepcji życia społecznego.

Przedstawione w rozdziale koncepcje teoretyczne, jak i wyniki badań pokazują, w jakim stopniu realizacja projektu „ulepszonego”, „pięknego” człowieka o określonych parametrach fizycznych jest wyrazem kontroli, opresji, a w jakim zaś indywidualizmu i emancypacji jednostki.

W tekście wyjaśnione są różnice między kosmetologią, medycyną estetyczną, chirurgią estetyczną, plastyczną i rekonstrukcyjną, opisane są kategorie dysmorfofobii, pracy estetycznej, kosmetycznego spojrzenia, a także zjawiska body shaming, body policy, body neutrality/body positivity etc.