Remyślić rozwój rolnictwa w krajach subregionu wielkiego Mekongu

Rolnictwo pozostaje strategicznym sektorem gospodarki, pomimo powszechnego spadku jego udziału w produkcji PKB i zatrudnieniu. Jej rozwój postrzegany jest jako kluczowy czynnik utrzymania bezpieczeństwa żywnościowego, a także ograniczania ubóstwa. Rolnictwo GRM charakteryzuje się słabą dynamiką wzrostu w porównaniu z innymi działami gospodarki narodowej. Jednak rolnictwo GMS wykazało pozytywne zmiany. Przede wszystkim kraje regionu podążają ścieżką intensyfikacji, więc plony systematycznie rosną, choć dużym ryzykiem jest jego silna zależność od zmiennych warunków pogodowych. Znaczna część gruntów rolnych w GMS jest narażona na powodzie, susze lub jedno i drugie. Jednocześnie, mimo wzrostu wydajności pracy, jej wzrost nie był znaczący.

Zaczęła się zmieniać struktura produkcji rolnej. Tradycyjnie produkcja monokulturowa, specjalizująca się w uprawach ryżu, stopniowo się różnicuje, a produkcja wtórnych upraw dochodowych rozwija się, co powoduje wzrost produkcji pieniężnej i eksportu rolnego.

Rolnictwo w GMS przechodzi od tradycyjnego rolnictwa na własne potrzeby do nowoczesnego rolnictwa komercyjnego. Gospodarstwa chłopskie w coraz większym stopniu zorientowane są na rynki regionalne i światowe. Zaczynają wytwarzać produkty o przewadze komparatywnej, uczestnicząc w regionalnym podziale pracy. Następuje również budowa zintegrowanych pionowo przedsiębiorstw i łańcuchów wartości w ramach SBM. Pozytywnym efektem procesów integracyjnych jest konwergencja cen na regionalnym rynku rolnym i bezpośredni wpływ na światowych konsumentów.