Pracodawca jako zakład pracy informatyczny (cyfrowy) – stosowanie narzędzi matematycznych w nietypowych formach zatrudnienia

Cywilizacja oraz rozwój współczesnego świata wygenerowały nowe, niezwykle dynamiczne zjawiska (niebędące jednak konsekwencją jakiejś idei polityczno-prawnej), które wymuszą stosowanie różnych rozwiązań, a także narzędzi technologicznych powiązanych ściśle z obszarem matematyki. Zjawisko to często określa się pojęciem digitalizacji, co w wąskim znaczeniu tego terminu utożsamiane jest z cyfryzacją i światem cyfrowym. Powoduje to, że pracodawca staje się podmiotem, wobec którego uprawnione jest przyjęcie terminologii, że jest zakładem informatycznym, którego jednym z elementarnych warunków umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie są bezwzględnie narzucone regulacjami ius cogens określone obowiązki, których realizacja wymaga stosowania stałych procesów związanych z pozyskiwaniem informacji, ich gromadzeniem, przetwarzaniem, analizowaniem, archiwizowaniem, przesyłaniem, upowszechnianiem, usuwaniem oraz zarządzaniem informacją (danymi) we wszystkich obszarach społeczno-gospodarczych związanych ze stosunkami pracy. Konsekwencją tego zjawiska jest to, że zakład pracy informatyczny nie jest ideą, lecz powinien być rozumiany wyłącznie jako zjawisko gospodarcze, społeczne i prawne, jako wspólnota losów pracodawcy i pracowników (a właściwie zatrudnionych, gdyż w zakładzie pracy nie tylko pracownicy świadczą de facto pracę) oraz społecznych podmiotów prywatnych (związków zawodowych, organizacji pracodawców), które aktywnie uczestniczą w szeroko pojętym zakresie procesów dotyczących społecznych stosunków pracy. W tym celu przy zastosowaniu narzędzi informatycznych i dokonywaniu stosownych obliczeń liczbowych (matematycznych) intensywnie wykorzystują wszelkie zbiory danych (informacji), nie tylko na polu związanym bezpośrednio z pracą, lecz także dotyczących obszarów społecznych, socjalnych, ekonomicznych, finansowych (podatkowych), zdrowotnych, sportowych czy nawet kulturalnych oraz religijnych.