Kultura i „serce życia wewnętrznego” a psalmy

W artykule gromadzę argumenty za główną tezą: mimo że metafora "serca życia wewnętrznego" nie zaistniała nigdzie w swojej materialności językowej ani w języku polskim, ani np. w angielskim "the heart of the inner life", to ta metafora właśnie ma wiele ucieleśnień językowych oraz językowo-kulturowych w kontekstach biblijnych i ponadwyznaniowych. fraza "kultura i serce życia wewnętrznego" jest w takim ujęciu jednofrazowym sformułowaniem mojej tezy teoretycznej: serce w psalmicznej kulturze hebrajskiej nie jest tożsame z sercem nowożytności, w której symbolizuje ono romantyczno-sentymentalny pierwiastek antropologii człowieka. Serce w psalmach powinniśmy rozumieć jako tożsame z "życiem", zwłaszcza "życiem wewnętrznym", "życiem umysłowym" oraz jego uprawą - medytacją, myśleniem, transformacją. W tym sensie "religia serca" psalmów daleka jest od sentymentalizmu i romantyzowania emocji, uniesień i wzniosłości polegającej jedynie na entuzjazmie i ekstazie. Psalmy często są mieszane z nowocześnie pojmowaną liryką, w której dominującą funkcją jest ekspresja emocji.

Artykuł może zainteresować nie tylko badaczy psalmów i Biblii w kontekstach kultur narodowych, hebrajskiej, polskiej i anglojęzycznych, ale także filozofów kultury i teoretyków metafory i figur retorycznych.  

Rozważania na temat główny: kultury i serca życia wewnętrznego opieram szczegółowo na poliglotycznej analizie wersetów dwóch psalmów polskiego tłumaczenia ekumenicznego, Psalmu 37 i 119. Konfrontuję polskie i angielskie tłumaczenia fragmentów tych psalmów. Dziełem interpretacyjnym dla mnie jest "Wewnętrzna kraina" Eberharda Arnolda. 

Poliglotyczna analiza kilkudziesięciu przykładów wyraziście potwierdza główną tezę istnienia metafory "serce życia wewnętrznego".