Vernacular Architecture: Posthumanist Lyric Speakers in Elizabeth Willis’s Address

Nagradzana czwarta książka poetycka amerykańskiej poetki Elizabeth Willis Address to zbiór wypełniony trującymi roślinami i czarownicami, tornadami i prognozami, pszczołami i czarnymi listami. Wiersz tytułowy, który otwiera zbiór przedstawia poetycki krajobraz rozproszonej i nieuchwytnej podmiotowości lirycznej, gdy Willis pisze: “Ja jest dla nich . . . / słońce należy do ja / raz na chwilę / Okno należy do ciebie”. Te półpłynne i śliskie zaimki w wierszach Willis nie tylko mają na celu komplikowanie i krytykowanie (historycznych) reprezentacji kobiet, ale mogą również oddawać głos duchom, wzgórzom, miesiącom lub butom. Pracując w posthumanistycznych ramach myślicielek takich jak Donna Haraway (When Species Meet), Rosi Braidotti (Nomadic Subjects) i innych, niniejszy esej ma na celu zbadanie autorskiej strategii Willis w przedstawianiu podmiotów lirycznych jej wierszy, które przeskakują między mikro- i makroskalą ludzką i nie-ludzką, jaźnią i światem, niewidzialnym i wyimaginowanym, biologicznym i alchemicznym oraz prywatnym i politycznym. Zakłócenia głosu i składni Willis oferują poetykę stawania się i cofania, w której “Kiedy duch jest na tobie, / nawet nie widzisz, jak to się dzieje”. W jaki sposób Willis ożywia to, co niewidzialne w swoich wierszach i, jak zastanawia się Michael Palmer, “z jakiego miejsca––lub adresu––może [wiersz] przemawiać w głęboko niestabilnych prądach naszych czasów?”