On Spaces Within and Between: Dorota Filipczak’s (Embodied) Visions of the Sacred

„Pasjonuje mnie sacrum istniejące w poezji i prozie oraz możliwość jego niekonwencjonalnej sam interpretacji. Pisanie poezji i krytyki literackiej to jakby patrzenie przez dwa różne okna na ten krajobraz”—tak Dorota Filipczak pisała w 1994 roku w notce do swojego debiutanckiego tomu W cieniu doskonałej pomarańczy. Niniejszy artykuł jest próbą ukazania aktualizacji rozmaitych form sacrum w twórczości poetyckiej i akademickiej Filipczak, z jednoczesnym zwróceniem uwagi na fakt, że z biegiem lat konceptualna metafora patrzenia na krajobraz staje się coraz bardziej ucieleśniona. W swoich analizach odnoszę się do esejów Marka Czuku i Wojciecha Ligęzy, którzy zauważają w tej poezji łączenie tematu ciała i umysłu z motywami krajobrazu i mitu. Celem artykułu jest rozwinięcie tych spostrzeżeń oraz pokazanie, jak metafora ciała i ciała-umysłu łączy się w poezji Filipczak z motywami duchowości, feminizmu, traumy i polskiej historii, jak do sacrum podąża Filipczak poprzez ciało, w przestrzeni krajobrazu, w przestrzeni historii.