Wcielić się nie znaczy zrozumieć. Krytyczna refleksja o symulacjach niepełnosprawności

Autorka poddaje krytycznej refleksji tzw. ćwiczenia symulacyjne, powszechnie stosowane w trakcie szkoleń dotyczących świadomości niepełnosprawności, prowadzonych w różnych grupach wiekowych: dla uczniów szkół podstawowych, liceów, pracowników urzędów, instytucji kultury itp. Powszechnie uważa się, że „wcielenie się” w osobę z niepełnosprawnością może mieć pozytywny wpływ na postawy wobec osób niepełnosprawnych. Z drugiej strony niektórzy aktywiści i badacze zwracają uwagę, że praktyki symulacyjne mogą wzmacniać uprzedzenia i negatywne stereotypy, ukazując niepełnosprawność jako doświadczenie indywidualne i osobistą tragedię. Stoi to w sprzeczności z założeniami społecznego modelu niepełnosprawności. Stosując perspektywę autoetnograficzną, autorka, bazując m.in. na własnych doświadczeniach trenerskich, analizuje praktyki prowadzenia tego typu szkoleń opartych na symulacjach niepełnosprawności. Celem analizy jest nie tylko krytyczne spojrzenie na to, co staje się powszechną metodą uczenia o niepełnosprawności, lecz także poszukiwanie alternatywnych propozycji, promujących społeczne zrozumienie osób z niepełnosprawnością.