Oniryzm w opowiadaniu Crveni đurđin Isaka Samokovliji – granica pomiędzy snem a rzeczywistością

W artykule analizowana jest rola oniryzmu w opowiadaniu „Crveni đurđin” autorstwa Isaka Samokovliji, ze szczególnym uwzględnieniem tego, jak granica między snem a rzeczywistością kształtuje narrację. Analiza podkreśla oniryczną konstrukcję postaci głównego bohatera, Idriza, którego charakter stopniowo wyłania się z perspektywy narratora. Idriz, jego dom, ogród i członkowie rodziny są przedstawieni w niemal onirycznej atmosferze tajemnicy, piękna i harmonii, która zostaje później zakłócona przez ujawnienie jego tragicznej historii miłosnej z Malką oraz symbolu czerwonych dalii (Crveni đurđin), reprezentujących pamięć, miłość i stratę. Opowiadanie przeplata subiektywne postrzeganie, symboliczną obrazowość i wiele głosów narracyjnych, co prowadzi do kontrastu między wyidealizowaną wizją Idriza przedstawioną przez narratora a postrzeganiem go przez mieszkańców miasta jako szaleńca. Ta polifoniczna struktura podważa prawdę, pamięć i wiarygodność narracji, czyniąc „Crveni đurđin” bogatym przykładem tego, jak oniryzm może służyć zarówno jako technika literacka, jak i filozoficzna refleksja nad ludzkim doświadczeniem.