Kuchenna bieda. Szkic antropologiczny o jedzeniu i przestrzeni

Artykuł dotyczy kuchni i jedzenia, jakie należą także do zakresu pomocy społecznej, świadczonej osobom doświadczającym bezdomności lub zagrożonych bezdomnością. Jedzenie oraz pomieszczenia kuchenne są naznaczone statusem ich użytkowników i adresatów. Osoby, które mogą zdać się niemal wyłącznie na pomoc z zewnątrz, jedzą albo to, co mogą zdobyć od innych i po innych (uprawiając żebractwo, przeszukując śmietniki) albo to, co dostają od innych (wszelkie formy oficjalnego i wolontaryjnego dożywiania). Produkty, które służą do przygotowania posiłków dla potrzebujących, jak również sposób i miejsce ich przygotowania, spożycia czy wydawania, naznaczają jednak osoby korzystające z takiej formy pomocy. Tym bardziej, że dożywianie potrzebujących jest obwarowane wieloma obostrzeniami zawartymi m.in. w ustawach, rozporządzeniach i innych wytycznych państwowych oraz w wewnętrznych instytucjonalnych regulaminach. Kuchnia w tym kontekście jawi się przede wszystkim jako praktyka zabezpieczająca biologiczną możliwość przeżycia i zaspokojenia głodu. Można jednak też znaleźć przykłady, gdy praktyki jedzeniowe zapewniają wsparcie emocjonalne oraz społeczne. Symbolem solidarności stać się może posiłek oferowany przez Food not Bombs czy kuchnia – miejsce wspólne w jednym z łódzkich ośrodków, gdzie zachodzi „dzielenie się sobą”, czasem i emocjami, a nie tylko jedzeniem. Autorka pokazuje zróżnicowanie stosunku do kuchni i jedzenia oraz pożywienia, jak również odżywiania (się i innych), czerpiąc przykłady z własnych badań terenowych, prowadzonych od 2009 roku w łódzkich placówkach specjalizujących się w udzielaniu pomocy osobom doświadczającym bezdomności lub nią zagrożonych.