Percepcja kryzysowej komunikacji wewnętrznej w kontekście uczenia się organizacji

Monografia poświęcona jest analizie wpływu uczenia się organizacyjnego na skuteczność komunikacji wewnętrznej w sytuacjach kryzysowych. W literaturze kryzysy organizacyjne definiowane są jako przełomowe momenty wymagające od organizacji odporności, zdolności adaptacyjnej i sprawności systemów komunikacyjnych, a ich częstotliwość i złożoność rosną wraz z dynamicznym rozwojem środowiska biznesowego. Opracowanie obejmuje przegląd literatury dotyczącej różnych stylów uczenia się organizacji – zarówno instytucjonalnych, jak i pracowniczych – oraz ich oddziaływania na postrzeganie komunikacji kryzysowej przez pracowników, uwzględniając czynniki demograficzne i ścieżki kariery. W pracy wskazano główne teorie zarządzania kryzysowego, klasyfikacje kryzysów, strategie komunikacyjne oraz aktualne nurty badawcze, jednocześnie identyfikując luki poznawcze w zakresie empirycznego potwierdzenia relacji między postawami pracowników a instytucjonalną zdolnością uczenia się. Badania empiryczne przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego wśród pracowników różnych organizacji, co pozwoliło ocenić postawy wobec komunikacji w kryzysie oraz związek między uczeniem się organizacyjnym a skutecznością tej komunikacji. Monografia wskazuje, że rozwój zdolności uczenia się i odpowiednie strategie komunikacyjne wzmacniają odporność organizacyjną, pozwalają minimalizować negatywne skutki kryzysów oraz wspierają budowanie przewagi konkurencyjnej, podkreślając znaczenie uwzględnienia zróżnicowania demograficznego i zawodowego w planowaniu interwencji komunikacyjnych.