Międzynarodowe studia polityczne i kulturowe wobec wyzwań współczesności

Tomasz Domański jest profesorem zwyczajnym na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych, gdzie kieruje Katedrą Marketingu Międzynarodowego i Dystrybucji. W latach 2008–2016 pełnił funkcję dziekana, a wcześniej w latach 2002–2008 — prodziekana ds. nauki i współpracy z zagranicą. W strategii rozwoju Wydziału położył główny nacisk na jego internacjonalizację, co doprowadziło do podpisania blisko stu umów o współpracy międzynarodowej, szerokiej wymiany studenckiej i pracowniczej w ramach programu Erasmus oraz ogromnej dywersyfikacji struktury studentów zagranicznych. W roku 2015 na WSMiP kształcili się studenci pochodzący z ponad pięćdziesięciu krajów świata. Doprowadził do uruchomienia anglojęzycznej specjalności biznesowej International Marketing na poziomie licencjackim, magisterskim oraz podyplomowym, cieszącej się dużym zainteresowaniem studentów polskich i zagranicznych. Udział studentów zagranicznych na pierwszym roku tej specjalności sięga blisko 65% i jest zdecydowanie najwyższy na Uniwersytecie Łódzkim. Prof. T. Domański jest zwolennikiem interdyscyplinarnej formuły kształcenia oraz prowadzenia badań. Od roku 1991 kieruje także Polsko-Francuskimi Studiami Zarządzania typu MBA, realizowanymi w ścisłej współpracy z Instytutem Zarządzania Przedsiębiorstwem Uniwersytetu Lyon 3 we Francji, oferującymi swym absolwentom dyplom francuski Master oraz polski dyplom typu MBA. W swojej pracy naukowej zajmuje się strategiami międzynarodowych sieci handlowych, strategiami internacjonalizacji uczelni wyższych oraz marketingiem instytucji kultury i marketingiem miast. Wypromował 12 doktorów z zakresu zarządzania.

Dr hab. Dominik Mierzejewski — absolwent Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego (2001), doktor nauk humanistycznych w zakresie historii najnowszej (2006), doktor habilitowany w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o polityce (2014); studia języka chińskiego na Shanghai International Studies University (1999–2000 i 2003–2004), stypendium Jana Karskiego przyznawane przez American Center for Polish Culture, staż w the Heritage Foundation w Waszyngtonie (2003), staż w Chińskiej Akademii Nauk (2010–2011, Pekin), członek organizacji międzynarodowych: Association for Asian Studies, European Association for Chinese Studies (członek zarządu), European International Studies Association oraz członek zespołów redakcyjnych „Azja-Pacyfik” (rocznik) oraz „Journal of Contemporary Eastern Asia” (Austria/Korea Południowa), publikacje m.in. w China Policy Institute na Uniwersytecie Nottingham, w pracach zbiorowych wydawanych przez Routledge, Rowman and Littlefield oraz periodykach „China: An International Journal” czy „Journal of Contemporary Eastern Asia”, autor monografii Między pragmatyzmem a konfucjańską moralnością. Dezideologizacja retoryki chińskiej polityki zagranicznej w okresie reform.

Dr hab. Małgorzata Pietrasiak, prof. nadzw. — absolwentka Moskiewskiego Instytutu Stosunków Międzynarodowych, magister stosunków międzynarodowych ze specjalnością Indochiny (1981), doktorat z wyróżnieniem na Uniwersytecie Wrocławskim (1990), habilitacja na Uniwersytecie Wrocławskim (2004). Kierownik Zakładu Azji Wschodniej WSMiP UŁ. Specjalizuje się w problematyce Półwyspu Indochińskiego, głównie Wietnamu, procesach integracyjnych w Azji Wschodniej. Jest autorką kilku książek: Problem wietnamski na forum ONZ w latach 1945–1977, (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2002), Polityka kulturalno-oświatowa Wietnamu 1945–1976 (Wydawnictwo Ibidem, 2004), Środowiskowe wyznaczniki polityki zagranicznej Wietnamu w obliczu procesów integracji z gospodarka światową (Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010), Regionalny aspekt historii stosunków rosyjsko-chińskich (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2012), współautorką i redaktorem naukowym kilkunastu innych, m.in.: Współczesne stosunki międzynarodowe w Azji Wschodniej. Problemy, wyzwania i szanse (Wydawnictwo Duet, Toruń 2010), Chiny w stosunkach międzynarodowych (Wydawnictwo Ibidem, 2012), Narzędzia polityki zagranicznej Chińskiej Republiki Ludowej (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2014) oraz autorką ponad 80 artykułów naukowych, publikowanych w tomach zbiorowych w języku polskim angielskim i rosyjskim. Jest członkiem Towarzystwa Azja–Pacyfik, Polskiego Towarzystwa Studiów Międzynarodowych i Rady Programowej rocznika „Azja–Pacyfik” oraz „Biblioteki Azji i Pacyfiku”, brała udział w licznych konferencjach międzynarodowych, dwóch grantach NCN i stażach naukowych, m.in. w Wietnamie, Rosji, Japonii.

Robert Łoś — prof. nadzw. UŁ, absolwent UŁ, dr nauk humanistycznych w zakresie historii, dr habilitowany nauk politycznych; kierownik Katedry teorii Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, studium podyplomowego „Bezpieczeństwo Narodowe” i „Edukacja dla bezpieczeństwa”. Specjalizuje się w stosunkach międzynarodowych po II wojnie światowej, ze szczególnym uwzględnieniem obszaru europejskiego, konfliktów zbrojnych i teoretycznych aspektów polityki zagranicznej. Efektem zainteresowań badawczych są liczne publikacje: wśród nich 7 monografii, autor lub współredaktor 10 wydawnictw zbiorowych oraz ponad 70 artykułów naukowych (w tym w językach obcych). Obecny przyczynkarski artykuł jest wynikiem prac badawczych w ramach grantu NCN: „Soft Power we współczesnych stosunkach międzynarodowych”.

Dr hab. Ryszard M. Machnikowski, prof. nadzw. UŁ (2011), pracownik Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politologicznych UŁ (wcześniej Instytutu) od 1996 r., Soros FCO Scholar w Hertford College, Oxford University (1992–1993), Fulbright Junior Scholar w Columbia University in the City of New York (1993–1994), Ekspert Zewnętrzny National Forecast Program Poland 2020, Ekspert Zagraniczny CSFRS — francuskiej badawczej instytucji państwowej, ekspert Międzynarodowej Grupy Ekspertów realizującej Projekt Badań nad Indywidualnym Terroryzmem (ang. Lone-actor terrorism) w ramach konsorcjum, którego koordynatorem jest Institute for Strategic Dialogue (ISD) w Londynie, autor 3 monografii i 46 artykułów i recenzji naukowych oraz ponad 50 artykułów publicystycznych z zakresu socjologii wiedzy, stosunków międzynarodowych, globalizacji, relacji transatlantyckich, globalnego terroryzmu i bezpieczeństwa.

Dr hab. Radosław Bania — profesor nadzwyczajny w Katedrze Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki Uniwersytetu Łódzkiego. Prowadzi badania o charakterze politologicznym i historycznym dotyczące regionu Bliskiego Wschodu. Koncentrują się one głównie na polityce mocarstw zachodnich, USA i Wielkiej Brytanii, wobec regionu bliskowschodniego. W swoich aktualnych badaniach podejmuje zagadnienie bezpieczeństwa w subregionie Zatoki Perskiej oraz relacji między Unią Europejską a Radą Współpracy Państw Zatoki. Jest autorem dwóch monografii poświęconych polityce Stanów Zjednoczonych wobec Bliskiego Wschodu w okresie prezydentury Dwighta D. Eisenhowera oraz relacji kuwejcko-brytyjskich po II wojnie światowej, a także licznych artykułów dotyczących współczesnych stosunków międzynarodowych na Bliskim Wschodzie. Członek Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, Oddziału Polskiego Towarzystwa Studiów Międzynarodowych oraz London Middle East Institute.

Elżbieta Durys — absolwentka kulturoznawstwa na Wydziale Filologicznym, aktualnie adiunkt habilitowana na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół filmu i problematyki gender. Gościnnie wykładała na wielu uniwersytetach w Europie i Stanach Zjednoczonych. W roku akademickim 2009/2010 przebywała na stypendium Fulbrighta w Department of Radio-Television-Film na University of Texas w Austin. Jest autorką wielu artykułów publikowanych w monografiach i czasopismach naukowych. Dotychczas ukazały się cztery współredagowane przez nią książki: Wizerunki kobiet i mężczyzn w kulturze (2005; wraz z Elżbietą Ostrowską), Kino amerykańskie: Dzieła (2006), Kino amerykańskie: Twórcy (2007; obie współredagowane z Konradem Klejsą) oraz Konteksty feministyczne. Gender w życiu społecznym i kulturze (2014; wraz z Patrycją Chudzicką-Dudzik). W 2009 r. wydana została jej monografia poświęcona twórczości Johna Cassavetesa: Mieliśmy tu mały problem… Kolejna książka, Amerykańskie popularne kino policyjne w latach 1970–2000, ukazała się w 2013 r.

Krzysztof A. Kuczyński — ur. 1948 w Jeleniej Górze na Dolnym Śląsku. Profesor Uniwersytetu Łódzkiego, na którym kieruje Katedrą Badań Niemcoznawczych. Badacz niemiecko-polskich oraz austriacko-polskich związków kulturalno-politycznych, a także kultury niemiecko-śląskiej XX w., w tym twórczości Carla i Gerharta Hauptmannów. Od szeregu lat wiele uwagi poświęca działalności translatorskiej najwybitniejszego tłumacza literatury polskiej na język niemiecki — Karlowi Dedeciusowi. Autor licznych książek monograficznych i tomów zbiorowych. Redaktor naczelny kilku periodyków naukowych: „Rocznik Karla Dedeciusa”, „Carl und Gerhart Hauptmann – Jahrbuch”, „Niemcy — Austria — Szwajcaria”. Przewodniczący Polskiego Towarzystwa im. Gerharta Hauptmanna.

Prof. zw. dr hab. Magdalena Śniadecka-Kotarska, antropolog kultury i polityki, posiada znaczące osiągnięcia w skali krajowej i międzynarodowej w zakresie latynoamerykanistyki. Od ponad dwudziestu dwóch lat, jako jeden z nielicznych badaczy na świecie, prowadzi systematyczne badania terenowe z zakresu zmian w sytuacji i pozycji społeczno-kulturowej oraz politycznej wybranych grup indiańskich, gender studies oraz etnopolityki w dwóch górskich regionach wieloetnicznych: andyjskim (Ekwador, Peru, Boliwia) oraz mezoamerykańskim (południowy Meksyk i Gwatemala). Zrealizowała ponad 60 wyjazdów badawczych do Ameryki Łacińskiej (obejmujące w sumie 4,5 lata pobytu) w ramach 9 grantów finansowanych przez KBN, MNiSW, NCN. W latach 2011–2014 r. była koordynatorem polskim w prestiżowym projekcie UE ALFA III, MISEAL (Medidadas para la Inclusión Social y Equidad en Instituciones de Educación Superior en América Latina) skupiającego 12 placówek południowoamerykańskich i 4 europejskie. Od 2014 r. jest jedynym uczestnikiem z Polski w programie UELAC ESIINE (Estudios en Inclusión, Interseccionalidad y Equidad). Jest członkiem 7 międzynarodowych towarzystw naukowych (m.in. PTSL oraz LASA, CIESAS, CLACSO, SLAS). Zasiada w kilkunastu radach naukowych czasopism latynoamerykanistycznych krajowych i zagranicznych, m.in. „Democracia y ciudadania”, „Estudios Latinoamericanos”, „Arte de America Latina”, „Cuadernos de Estudios Latinoamericanos”, „America Indigena”. Wielokrotny profesor visitante na uniwersytetach europejskich (Berlin, Praga, Madryt, Granada, Jaen, Barcelona, Vic) oraz latynoamerykańskich (Quito, Otavalo, Loja, Lima, Cuzco, La Paz, Valparaiso, Buenos Aires, Meksyk, Puebla, Cholula, Chiapas, São Paulo, Rio de Janeiro). Recenzent Komitetu Badań Naukowych, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Narodowego Centrum Nauki oraz wydawnictw naukowych: Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika oraz Państwowego Instytutu Wydawniczego, Wydawnictwa Naukowego PWN, Zakładu Wydawniczego „Nomos”, Wydawnictwa Akademickiego „Dialog”. Autorka 6 książek i ok. 80 artykułów z zakresu zróżnicowanych procesów identyfikacji i zmian tożsamości, kulturowych konstrukcji płci, feminizmu indiańskiego; konfliktów etniczno-społeczno-politycznych, narkoterroryzmu i narkoterroru, oblicz migracji wewnętrznych i interkontynentalnych, nowych ruchów społecznych oraz procesów de- i reetnizacji, dekolonizacji ostatnich dekad w Latynoameryce. Od 2001 r. założycielka i kierownik Zakładu Studiów Latynoamerykańskich na Uniwersytecie Łódzkim, Autorka (wraz z powołanym przez siebie interdyscyplinarnym zespołem, obejmującym 5 adiunktów i 5 doktorantów) pierwszej w Polsce specjalizacji latynoamerykańskiej na kierunku stosunki międzynarodowe, a także współautorka kierunku międzynarodowe studia kulturowe. Pełnomocnik dziekana WSMiP ds. doktorantów oraz opiekun Studenckiego Koła Latynoamerykanistów. W okresie 2003–2014 organizator 11 sesji/konferencji studenckich i 5 wypraw badawczych studencko-doktoranckich do Peru Ekwadoru, Kolumbii, Meksyku i Gwatemali. W ramach dydaktyki prowadzi zajęcia z zakresu kulturoznawstwa, etnopolityki i stosunków międzynarodowych Latynoameryki. Jako pierwsza w Polsce wprowadziła na WSMiP i CESLA UW (od 1995 r.) unikatowe zajęcia z zakresu Gender Studies w Ameryce Łacińskiej oraz Narkohandlu i narkoterroryzmu regionu andyjskiego. Wypromowała 6 doktorów, 200 prac magisterskich licencjackich. Odznaczona przez Prezydenta RP Złotym Krzyżem Zasługi i Złotym Medalem za Długoletnią Służbę, międzynarodową nagrodą im. Margharity von Brentano, kilkakrotnie laureatka Nagród Rektora UŁ I stopnia.

Paulina Matera — dr hab., prof. nadzw. UŁ. Pracuje w Katedrze Amerykanistyki i Mass Mediów na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego. Zainteresowania badawcze: polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych, relacje transatlantyckie i historia USA. Jest autorką monografii „Francja w polityce zagranicznej Stanów Zjednoczonych w latach 1929–1933”, (Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2003), Uwarunkowania ekonomiczne polityki Stanów Zjednoczonych wobec Europy Zachodniej za prezydentury Richarda M. Nixona (1969–1974) (Wydawnictwo UŁ, Łódź 2012) oraz (we współautorstwie z Rafałem Materą) pracy Stany Zjednoczone i Europa. Stosunki polityczne i gospodarcze. 1776–2004 (Książka i Wiedza, Warszawa 2007).

Dr hab. Izabela Kończak — absolwentka Wydziału Filologicznego UMK w Toruniu. Adiunkt w Katedrze Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki WSMiP UŁ. Jej zainteresowania koncentrują się wokół islamu i muzułmanów w Rosji oraz sytuacji kobiety w krajach Bliskiego Wschodu. Rozwijała je w obszarach takich, jak (chronologicznie): funkcjonowanie języka rosyjskiego w „sytuacjach religijnych”, historia oraz współczesność rosyjskich/radzieckich muzułmanów, w tym wybrane aspekty funkcjonowania islamu w życiu codziennym i działalności muzułmanów w czasach radzieckich oraz wpływ na nie zmian, jakie zaszły w Rosji pod koniec lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w., ich konsekwencje dla wyznawców islamu, problematyka kobiet zarówno na Bliskim Wschodzie, jak i muzułmanek w Europie (nie pomijając Rosji, na której co do zasady skupia swoją uwagę, ale też nie ogranicza się wyłącznie do tego jednego europejskiego kraju — zwłaszcza wobec zagadnień traktowanych bądź funkcjonujących odmiennie na wschodzie i zachodzie Starego Kontynentu. Zarówno z kwestią kobiecą, jak i problematyką obejmującą rosyjskich muzułmanów oraz interakcje Rosji ze światem islamu bezpośrednio łączy się jej szczególne zainteresowanie życiem i dziełem Arabki-chrześcijanki — Kultūm ‘Awdy, znanej bardziej jako Kławdia Wiktorowna Ode-Wasiljewa — jako doskonała egzemplifikacja procesów emancypacji kobiet na Bliskim Wschodzie oraz żywa historia radzieckiej arabistyki. W bogatym i barwnym środowisku rosyjskich/radzieckich arabistów dostrzega obecnie fascynujący materiał badawczy. Chce przybliżyć poszczególne postacie, widząc szczególną wartość w zmienności losów jednostek, odmienności postaw, bogactwie zmagań i problemów — całościowo tworzących kolaż historii arabistyki w ZSRR.

Dr hab. Przemysław Żurawski vel Grajewski, adiunkt w Katedrze Teorii Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego, pracownik Instytutu Historii UŁ (1987–1995), ekspert Biura Ministra Obrony Narodowej ds. Polityki Obronnej (1992) oraz Biura Pełnomocnika Rządu ds. Integracji Europejskiej i Pomocy Zagranicznej (1995–1996). Pracownik badawczy Instytutu Europejskiego w Łodzi (1996–2001), wykładowca Collegium Civitas (2002–2004), ekspert frakcji EPL-ED w Parlamencie Europejskim (2005–2006) odpowiedzialny za monitorowanie polityki wschodniej UE. Analityk Centrum Europejskiego Natolin (2006–2012), visiting professor białoruskiego Europejskiego Uniwersytetu Humanistycznego na emigracji w Wilnie (2006–2009), od 2008 r. wykładowca-współpracownik Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Członek zespołu ekspertów profesora Piotra Glińskiego, autor ponad 90 artykułów naukowych i 7 książek.

Profesor zw. dr hab. Elżbieta H. Oleksy, współzałożycielka i pierwsza dziekan Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politologicznych (2000–2008) jest również twórczynią i kierowniczką Katedry Amerykanistyki i Mass Mediów oraz Ośrodka Naukowo-Badawczego Problematyki Kobiet WSMiP UŁ. Zainteresowania badawcze: interdyscyplinarna amerykanistyka, women’s/gender studies, kultura wizualna, intersekcjonalna analiza odbiorców tekstu filmowego (audiencing). Autorka ponad 120 prac naukowych (w tym 21 książek autorskich i tomów zbiorowych) opublikowanych w wydawnictwach o zasięgu międzynarodowym — Routledge, Palgrave Macmillan, SAGE, Pergamon Press, w zagranicznych wydawnictwach uniwersyteckich: Louisiana State University, Duke University, University of Mississippi, jak również w polskich wydawnictwach naukowych: Wydawnictwie Uniwersytetu Łódzkiego, UAM w Poznaniu oraz w PWN. Monografia autorska poświęcona intersekcjonalnej analizie odbiorców filmu ukaże się w wydawnictwa Routledge w Nowym Jorku. Wielokrotnie nagradzana przez Rektora Uniwersytetu Łódzkiego i Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za działalność naukową i dydaktyczno-organizacyjną. Pełni funkcje eksperckie w Komisji Europejskiej i Parlamencie Europejskim. Koordynatorka i uczestniczka kilkunastu projektów badawczych 5., 6. i 7. Programu Ramowego UE. Promotorka ponad 150 prac magisterskich, 12 prac doktorskich, recenzentka 6 przewodów na tytuł profesorski, w tym w SUNY Buffalo oraz ostatnio przewodnicząca 3 komisji habilitacyjnych w Uniwersytecie Warszawskim, UMCS Lublin i Uniwersytecie Śląskim. Promotorka doktoratu honoris causa przewodniczącego Komisji Europejskiej José M.D. Barroso. Funkcje w stowarzyszeniach naukowych: Fulbright Alumni Association — wiceprzewodnicząca, Polskie Towarzystwo Studiów Amerykanistycznych — wiceprzewodnicząca, Europejskie Stowarzyszenie Naukowe AOIFE — przewodnicząca. Wykłady plenarne podczas konferencji międzynarodowych w Uniwersytecie Oksfordzkim, Berkeley University, Rutgers University, University of Sydney oraz kilkanaście referatów na konferencjach międzynarodowych w Polsce, Belgii, Danii, Hiszpanii, Finlandii, Francji, Grecji, Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Ponad 6 lat studiowała, prowadziła badania i zajęcia ze studentami w USA: State University of New York at Buffalo, Southern Seminary College, University of Pittsburgh, Berkeley University w wyniku otrzymania stypendiów i grantów od Fundacji Kościuszkowskiej (Nowy Jork), Fundacji Fulbrighta (Waszyngton), Amerykańskiej Komisji Towarzystw Naukowych (ACLS-Nowy Jork).

Krystyna Kujawińska Courtney — profesor zw. dr hab., kierownik Katedry Studiów Brytyjskich i Krajów Wspólnoty Brytyjskiej, prodziekan ds. nauki i współpracy z zagranicą. Prowadzi Międzynarodowe Centrum Badań Szekspirowskich. Jej prace naukowe poświęcone są studiom kulturowym; w tym szczególnie tematyce recepcji Szekspira w kulturze polskiej i światowej. Opublikowała kilka samodzielnych monografii oraz monografii zbiorowych, ostatnio Shakespeare 2014: w 450. rocznicę urodzin (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2014) oraz “No Other But a Woman’s Reason”: Women on Shakespeare (Peter Lang, 2013). Jest redaktorką tomu zawierającego tłumaczenia tekstów Stephena Greenblatta Poetyka kulturowa. (Universitas 2006). Jej eseje i artykuły opublikowano w Polsce oraz za granicą, m.in. w Wielkiej Brytanii, USA, Niemczech, Japonii, Grecji, Ukrainie, Hiszpanii. Prowadzi dwa międzynarodowe periodyki: od 2001 r. „International Studies: Political and Cultural Journal”, oraz od 2005 r. „Multicultural Shakespeare: Translation, Appropriation and Performance” (oba czasopisma punktowane). Corocznie rejestruje obecność Szekspira w Polsce dla World Shakespeare Bibliography (USA). Prowadziła i prowadzi projekty międzynarodowe, np. TEMPUS, SIME oraz projekty finansowane przez NCN, też promotorskie. Była promotorem dziesięciu prac doktorskich. Przeprowadzała badania w ramach stypendiów, m. in. Fulbrighta, Fundacji Kościuszkowskiej, Lanckorońskich, Folger Shakespeare Library. W uznaniu pracy naukowej została członkiem „The Phi Beta Delta HonourSociety” (USA), a greckie Ministerstwo Edukacji powołało ją do grona naukowych ekspertów Apella. Dzięki jej inicjatywie (2014) wmurowano tablicę (ul. Piotrkowska 175), upamiętniającą pierwszego Afro-Amerykańskiego tragika, który zmarł w naszym mieście (1867). Poświęciła temu tragikowi monografie: Ira Aldridge (1807–1867). Dzieje pierwszego czarnoskórego tragika szekspirowskiego (Universitas 2009), podkreślając jego związki z Polską, w tym zwłaszcza z Łodzią.

Prof. dr hab. Eugeniusz Ponczek, prof. zw. UŁ, absolwent studiów historycznych, jest od 1973 r. pracownikiem naukowym Uniwersytetu Łódzkiego zajmującym się problematyką politologiczną, wielokrotnie nagradzanym przez rektora tej uczelni za pracę naukową i dydaktyczną. Od grudnia 2000 r. do 30 września 2008 r. dr hab. prof. nadzw. UŁ E. Ponczek pełnił funkcję dyrektora Instytutu Studiów Politologicznych na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych UŁ. W tym czasie zasiadał w Senacie Uniwersytetu Łódzkiego. W dniu 1 października 2003 r. został kierownikiem Zakładu Teorii Polityki i Myśli Politycznej, a od 1 października 2014 r. pełni funkcję kierownika Katedry Teorii Polityki i Myśli Politycznej i jednocześnie jest kierownikiem wchodzącego w jej skład Zakładu Teorii Polityki i Państwa, zintegrowanych w Instytucie Studiów Politologicznych na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych UŁ. W internetowym Informatorze Nauki Polskiej o nazwie Ludzie Nauki zamieszczona jest nota, iż prof. dr hab. Eugeniusz Ponczek reprezentuje dyscyplinę naukową nauki o polityce i specjalności teoria polityki oraz myśl polityczną. Zajmuje się on także w wymiarze naukowym problematyką kultury politycznej i polityki historycznej. Prof. zw. dr hab. Eugeniusz Ponczek jest autorem ponad 200 publikacji, przede wszystkim z zakresu myśli politycznej, także wielu zagadnień politologicznych odpowiadającym teorii polityki, w tym 5 książek oraz redaktorem 8 prac zbiorowych. Spośród nich na uwagę zasługują monografie: Polska myśl o pokoju w latach drugiej wojny światowej (1939–1945), Łódź 1999 (Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, ss. 424) oraz Dyskurs o kulturze w polskiej myśli politycznej (1939–1945), Toruń 2006 (Dom Wydawniczy DUET, ss. 466). Wypromował on pięciu doktorów nauk humanistycznych. Profesor Eugeniusz Ponczek jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego, Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, oraz Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.

Andrzej Sepkowski — doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny UŁ. Zajmuje się przede wszystkim metodologią nauk społecznych i humanistycznych, ze szczególnym uwzględnieniem czynników jakościowych w metodach oraz prognozologią. Dorobek naukowy to 11 monografii autorskich i ponad 100 arkuszowych artykułów w pismach naukowych i pracach zbiorowych. Najważniejsze publikacje książkowe to: Człowiek i przyszłość (2005), Kształty pamięci zbiorowej (2007), Początki misji. Narodziny amerykańskiej „religii obywatelskiej” (2008), Od misji do krucjaty. Ewolucja amerykańskiej „religii obywatelskiej” (2009), Mity. Historia. Polityka (2011), Zbawić się na ziemi. O soteriologii immanentnej (2014).

Prof. zw. dr hab. Marek M. Dziekan, kierownik Katedry Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki Uniwersytetu Łódzkiego. Jest autorem kilkuset prac naukowych, popularnonaukowych i przekładów. Wydał kilkanaście książek, m.in. Arabia magica. Wiedza tajemna u Arabów przed islamem (1993), Symbolika arabsko-muzułmańska (1997), Irak. Religia i polityka (2005), Cywilizacja islamu w Azji i Afryce (2007), Dzieje kultury arabskiej (2008), Złote stolice Arabów. Szkice o współczesnej myśli arabskiej (2011), Dwa studia o poezji staroarabskiej (2012). W swoich badaniach zajmuje się głównie historią cywilizacji arabsko-muzułmańskiej, problematyką islamu klasycznego i współczesnego oraz myślą polityczną w islamie. Członek Komitetu Nauk Orientalistycznych PAN, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego (prezes), Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych oraz Union Europeenne des Arabisants et Islamisants; redaktor naczelny międzynarodowego czasopisma „Rocznik Orientalistyczny”.

Stanisław Konopacki — profesor nadzw. dr hab. w Katedrze Studiów Europejskich UŁ. Beneficjent projektu Komisji Europejskiej Lifelong Learning Programme (LLP) — Jean Monnet Chair pt. „Integracja europejska na przełomie XX i XXI wieku”. Autor książek: Polska w dryfującej Europie, The end of Europe. Is the European Union capable for further enlargement?, Obywatelstwo europejskie w kontekście członkostwa Polski w Unii Europejskiej, Integracja Europy w dobie postmodernizmu, współautor: Changing Europe, National and ethnic identity in the European Context. Redaktor tomów: Europe in the time of crisis, Prezydencja Polski w Radzie Unii Europejskiej. Bilans osiągnięć, Polska pięć lat w Unii Europejskiej. Członek towarzystw naukowych: University Association for Contemporary European Studies (UACES); European Union Studies Association (EUSA), USA; International Political Studies Association (IPSA); Polskie Towarzystwo Nauk Politycznych (PTNP); Polish European Community Studies Association (PECSA).

Marian Broda, profesor doktor habilitowany, profesor zwyczajny w Katedrze Studiów Europejskich na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego, kierownik Interdyscyplinarnego Zespołu Religioznawstwa UŁ, członek m.in. Interdyscyplinarnego Zespołu Badań Sowietologicznych UŁ, Komitetu Redakcyjnego książkowej serii wydawniczej „Idee w Rosji”, International Dostoevsky Society i Obszczestwiennogo fonda „Nasledije Konstantina Leontjewa”. Opublikował książki: Najważniejsze z rosyjskich wyzwań. Zagadka Leontjewa i Rosja, Łódź 1994; Poniat’ Rossiju?, Moskwa 1998; Problemy s Leontjewym, Moskwa 2001; Historia a eschatologia. Studia nad myślą Konstantego Leontjewa i „zagadką Rosji”, Łódź 2001; Narodnickie ambiwalencje. Między apoteozą ludu a terrorem, Łódź 2003; Russkije woprosy o Rossii, Moskwa 2005; Mentalność, tradycja i bolszewicko-komunistyczne doświadczenie Rosji, Łódź 2007; „Zrozumieć Rosję”? O rosyjskiej zagadce-tajemnicy, Łódź 2011 i Jurija Afanasjewa zmagania z Rosją, Łódź 2015 oraz szereg rozdziałów książek i artykułów w kilkunastu krajach, m.in. w „Studiach Filozoficznych”, „Przeglądzie Filozoficznym”, „Ruchu Filozoficznym”, „Międzynarodowym Przeglądzie Politycznym”, „Woprosach fiłosofii” i „Studies in East European Thougt”. Prowadzi badania nad rosyjską filozofią, myślą religijną, społeczną i polityczną oraz mentalnością i tradycją kulturową, w szczególności nad podejmowanymi przez Rosjan wysiłkami samopoznawczymi, wyznaczonymi imperatywem „zrozumienia Rosji”, a także nad uwikłaniami współczesnej świadomości społecznej i politycznej w archaiczne struktury mentalne i kategorie mitu.

Prof. dr hab. Alicja Stępień-Kuczyńska (ur. 1954 r.) jest absolwentką historii Uniwersytetu Łódzkiego, politologiem, od 2011 r. kieruje Katedrą Systemów Politycznych, od 2008 r. zaś jest dyrektorem Instytutu Studiów Politologicznych WSMiP; w 2010 r. otrzymała tytuł profesorki. Specjalizuje się w problemach współczesnych systemów politycznych, transformacji i demokratyzacji państw regionu Europy Środkowej i Wschodniej oraz historii i polityce Rosji. W dorobku publikacyjnym profesor Stępień-Kuczyńskiej należy wymienić trzy monografie oraz jedną we współautorstwie, w tym „Rosja: ku Europie. Problemy stosunków rosyjsko-unijnych” (2007); ponad 100 artykułów oraz rozdziałów w pracach zbiorowych. Jest redaktorem lub współredaktorem kilkunastu monografii zbiorowych, które ukazują się z serii „Dialog europejski”, „Współczesna Rosja”. Od 2012 r. kieruje Międzynarodowym Centrum Badań Wschodnioeuropejskich UŁ, jest redaktorem czasopisma „Eastern Review”. Pod jej kierunkiem przygotowano 6 rozpraw doktorskich i ponad 100 prac magisterskich. Jest członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, członkiem ZG PTNP oraz prezesem Oddziału Łódzkiego PTNP, kieruje Komisją Badań Integracji Europy w Oddziale Łódzkim PAN, jest członkiem Komitetu Nauk Politycznych PAN Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, ekspertem Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Od wielu lat jest członkiem rad programowych czasopism politologicznych w kraju i za granicą, organizatorem licznych konferencji międzynarodowych, uczestniczy w wielu międzynarodowych przedsięwzięciach politologicznych.

Prof. dr hab. Andrzej de Lazari — historyk idei, kulturoznawca, sowietolog — uczeń Andrzeja Walickiego. W Instytucie Studiów Międzynarodowych UŁ kieruje Katedrą Studiów Europejskich, Interdyscyplinarnym Zespołem Badań Sowietologicznych oraz serią wydawniczą „Idee w Rosji”. Jego zainteresowania naukowe skupiają się przede wszystkim na badaniu „zaprogramowania kulturowego” grup społecznych i narodów obszaru postsowieckiego, ze szczególnym uwzględnieniem Rosji i jej mieszkańców (zob. http://www.strony.toya. net.pl/~delazari/).

Marek Olędzki urodził się w Łodzi, w roku 1951, w rodzinie inteligenckiej o silnych tradycjach patriotycznych. W mieście tym uczęszczał również do szkół, uzyskując maturę w XXI LO w roku 1969. Następnie podjął studia prawnicze na Wydziale Prawa UŁ, które przerwał, by poświęcić się studiom archeologicznym na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UŁ zakończonym magisterium w roku 1979. W latach osiemdziesiątych pracował w łódzkim oddziale Pracowni Konserwacji Zabytków, a następnie w Inst. Historii Kultury Materialnej PAN pod kierunkiem wybitnego znawcy średniowiecza prof. Andrzeja Nadolskiego. W latach dziewięćdziesiątych wykonywał zlecenia dla biura turystycznego „Grand Tour”, w charakterze przewodnika po krajach śródziemnomorskich. Nie zaniedbując zainteresowań naukowych, w roku 1998 sfinalizował doktorat pod kierunkiem prof. dr. hab. Jerzego Kmiecińskiego, z zakresu archeologii, na UAM w Poznaniu w roku 1998. W roku 1999 zatrudniony został w Instytucie Studiów Międzynarodowych UŁ (od roku 2000 WSMiP UŁ), w którym w latach 2000–2003 pełnił funkcję dyrektora. W roku 2009 M. Olędzki habilitował się na Wydziale Historycznym UAM w Poznaniu z dziedziny nauk humanistycznych ze specjalnością z zakresu archeologii. W tym samym roku Rektor Uniwersytetu Łódzkiego nadał mu tytuł profesora UŁ. W latach 1999–2015 zatrudniony w Instytucie Studiów Politologicznych WSMiP UŁ, gdzie firmował kierunek Międzynarodowych Studiów Kulturowych. W zakresie dydaktyki poświęca się problematyce wiedzy o państwie oraz kwestiom historii kultury i religioznawstwa. Na swoim koncie naukowym posiada blisko 100 publikacji, w tym 6 książek (autorskich i współautorskich), dotyczących głównie archeologii i historii starożytnej. Ważną rolę w życiu M. Olędzkiego pełni jego rodzina i sprawy z nią związane. Jest żonaty z Bogumiłą Olędzką. Jego chlubą są dwie ukochane córki, dorosła już Ania, absolwentka Politechniki Łódzkiej, i sześcioletnia Maja. Posiadane hobby to podróże, sportowe strzelectwo oraz pamiętnikarstwo siedemnastowiecznej Polski.